En zo zijn we ineens, zoals op de geweldige foto hierboven te zien is, getrouwd. Het was écht een onwijs leuke en heel erg mooie dag! Jeetje wat hebben we er van genoten! Het verrassingsweekend naar Brugge wat volgde was ook heerlijk. Maar het echte feest begint nu pas; samenwonen als man en vrouw!

Een uitgebreider verslag en meer foto’s volgen zeker!

Vandaag ga ik trouwen! Vanmorgen eens niet na het douchen in mijn normale kleding, maar in een mega-corrigerend korset. En nu zit ik hier zwaar in de krul en make-up, te wachten tot het zo ver is. Sinds een uurtje of 6 loop ik al onwijs te hyperen, en kan ik van de spanning niet eten of naar de wc. En net, toen ik in de spiegel mijn kapsel voor de laatste keer bekeek, realiseerde ik me ineens dat het vandaag toch echt echt ECHT zo ver is. Jongens ik ga gewoon trouwen. TROUWEN!

Utrecht’s best kept secret; sinds zondagavond hangt mijn jurk (en onderrok) in huis! Verstopt achter een groot dik laken. Want na maanden geheimhoudingsplicht vond ik zelfs het idee dat mijn overburen er onbelemmerd naar konden staren maar niets. En nu is het wachten tot ik hem aan mag, heel veel aftellen en de laatste dingetjes doen. Het huis versieren, stapels pannenkoeken bakken en de zelf gebakken 91 brownies en 106 muffins uit de vriezer halen. En heel vaak stiekem onder het laken naar m’n jurk staren. Het is bijna zo ver. Vandaag is de laatste grote stap genomen, en hebben we de huwelijkse voorwaarden ondertekend bij de notaris. Nu zijn we echt good to go! Ook vonden we op de valreep nog een onwijs mooie binnenlocatie om foto’s te maken. bij regen. Want de weerberichten zijn echt behoorlijk slecht. Maar het kan ons niets meer schelen; genieten doen we hoe dan ook.

Over 48 uur zijn we al getrouwd!

3 Maanden geleden reed mijn vader om 6 uur ‘s ochtends met zijn racefiets in een gat in de weg. Hij maakte een rare draai met zijn stuur, schoot de berm in en reed met hoge snelheid de sloot in. Op het moment dat zijn fiets het water in reed, schoot mijn vader over het stuur tegen de wal aan de overkant van de sloot aan. Vanwege de pijn lukte het hem in eerste instantie niet om de sloot uit te komen, maar omdat het donker was en de meeste fietsers mp3 spelers dragen hoorde niemand hem ook om hulp roepen. Uiteindelijk is het hem zelf gelukt, en heeft hij een fietser aan kunnen houden die de ambulance belde. Tegen de tijd dat die er was was mijn drijfnatte vader al onderkoeld geraakt, en klaagde hij over pijn in zijn rug. Maar omdat de ambulancebroeders geen zin hadden om met brancard en al door een weiland te lopen, werd mijn vader verzocht om op te staan en zelf naar de ambulance te lopen. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen voelde hij zich al snel meer en meer beroerd worden. Tegen de tijd dat ik gebeld werd, lag mijn vader met een klaplong en een drain in zijn borst in een ziekenhuisbed. Na een week mocht hij weer naar huis, maar de pijn bleef. Scans, foto’s; de artsen konden niets zien. Dat er tussen al die onderzoeken weer weken zaten was erg frustrerend, want dat er iets niet goed zat was ons wel duidelijk. Maar zie de artsen maar eens te overtuigen van het feit dat er op een foto niets te zien is, maar dat het niet goed voelt…

Maar vandaag kwam de langverwachte duidelijkheid. En hoe. 3 Maanden na het ongeluk blijkt dat er 2 rugwervels gebroken zijn, waarvan 1 behoorlijk. Nu heeft het ziekenhuis ineens wel haast, want volgende week staan er maar liefst 2 onderzoeken gepland. En dan moet er ook nog even getrouwd worden tussen al die onderzoeken door…

Boven alles ben ik heel blij dat er duidelijkheid is, en baal ik enorm voor mijn vader. Maar buiten dat deel ben ik ongelooflijk boos. Ik zit me hier nu een uur op te vreten met de vraag hoe dit kan. Hoe kunnen al die specialisten dit nooit gezien hebben? Hoe kan het dat deskundige mensen zo laks met de pijnklachten zijn omgegaan? Hoe kan het dat mijn vader zelf aan moest dringen op onderzoek? Hoe kan het dat de ambulancebroeders hem hebben laten lopen? Maar ook; is er nog meer stuk? Als ze dit over het hoofd zien, wat zit er dan nog meer verkeerd? En hoe snel kan dit allemaal herstellen, en hoe goed? Allemaal vragen waarvan ik zeker weet dat ze door het ziekenhuis fantastisch ontkennend beantwoord zullen worden.

En als ik in deze situatie een klein egoïstisch vraagje mag stellen; kan mijn vader er donderdag gewoon bij zijn?