Vandaag zijn we alweer 3 weken getrouwd! Op onze eerste maandagavond als getrouwd en samenwonend stel besloot ik om niet meteen in een patroon van gekookte aardappels te vervallen. Het was al even getrouwdstellerig-genoeg dat ik hem begroette met een ‘schat, hoe was het op je werk vandaag?”. Dus er stond maarliefst 3 gangen op tafel. Met het bruidsboeket er naast.

Door alles wat er bij samenwonen, een huis kopen, keukens uitzoeken, bijna-op-vakantie-gaan, op hypotheekgesprek en naar de Ikea gaan komt kijken, is het laatste deel wat verlaat. Maar nu toch echt het derde en laatste deel van ons trouwverslag. Op de film en de foto’s wachten we nog, maar als die komen zal ik hier zeker nog wat plaatsen! Dus voordat ik weer overga naar het samenwonen als pasgetrouwd stel, onze overbuurman-in-onderbroek en de combinatie WK/naast-een-volkswijk-wonen, nog even wat jurken, bloemen en trouwgeloftes…

Omdat Erik en ik geloven in God en dat hij ons bij elkaar heeft gebracht, zijn wij niet alleen in het gemeentehuis getrouwd. ‘s Avonds hebben wij in een speciale kerkdienst Gods zegen over ons huwelijk gevraagd. In onderstaande foto van onze trouwkaart kun je ook onze trouwtekst lezen, en nog wat andere teksten mbt ons geloof.

In de kerk trouw je niet officieel. Je ondertekent geen document en er komt geen ambtenaar aan te pas. Het is puur een inzegening over het huwelijk dat al eerder gesloten is. Het is bij wet ook verplicht om eerst in het gemeentehuis te trouwen en daarna pas voor de kerk. De kerk mag een huwelijk dat niet geldig is, niet inzegenen. Daarom moesten wij vlak voor de kerkdienst ook ons trouwboekje laten zien. Gelukkig was alles in orde en waren wij good to go!

Aan de invulling van de dienst, de zogenaamde liturgie (teksten en liederen) hadden Erik en ik veel aandacht besteed. Wij wilden graag dat het een lichte, vrolijke dienst zou worden. Toegankelijk voor de vele niet-gelovige familie en vrienden, en ook begrijpelijk voor mij, aangezien ik pas een paar jaar naar de kerk ga en heel wat kennis mis. We hebben er lang over nagedacht en met de predikant over gesproken, en uiteindelijk is de dienst ZO mooi geworden!

Bij binnenkomst stond Erik mij op te wachten, en liep ik met mijn vader naar voren. De kerk zat tot de laatste rij vol met vrienden en bekenden, heel mooi om te zien! En Erik stond mij met tranen in zijn ogen op te wachten! Tijdens dat moment speelden onze pianist en gitarist/zanger het nummer “Open the eyes of my heart”. In de dienst zongen wij verder nog o.a. Opwekking 518, gezang 171 en Opwekking 488 Tussendoor werd er ook nog een luisterlied gespeeld; “Draw me close to you”. Helaas zwerven er op Youtube tenenkrommende versies rond van deze liederen, compleet met dwarsfluiten en enge stemmetjes. Maar neem maar van mij aan, dat het met alleen een gitarist, zanger en pianist echt HEEL erg mooi was :)

De preek was ook erg mooi en persoonlijk geworden, met een humoristische noot, wijze woorden en verwijzingen naar het Afrika dat in onze beide harten een heel warm plekje heeft. Aan het einde van de preek voelde ik me steeds zenuwachtiger worden, want niet lang daarna zouden Erik en ik de trouwgeloften naar elkaar uitspreken. Wij hadden er bewust voor gekozen om niet alleen “Ja” te zeggen in de kerk, maar om echt de geloften uit te spreken. Het was geweldig mooi om dit met elkaars rechterhand vast zo voor God en de gemeente uit te spreken. Ik vond het echt zo’n mooi moment, en realiseerde me heel goed dat ik niet alleen aan Erik, maar vooral ook aan God een belofte deed waar ik me ook echt aan wil houden. De tekst van de gelofte die ik naar Erik uitsprak is;

Ik Susan E. beloof hier voor God en zijn gemeente, in
liefde voor jou Erik A. te zorgen. Ik beloof je te helpen en je te volgen
in alle dingen die naar Gods wil zijn. Ik zal heilig met je leven, je
nooit verlaten, maar je trouw blijven in goede en kwade dagen, in
rijkdom en armoede, in gezondheid en ziekte, totdat Christus terugkomt
of de dood ons zal scheiden. Ik beloof in ons huwelijk overeenkomstig
het evangelie te leven.

Ja, de dienst was misschien wel het mooiste van de hele dag! Aan het einde werd er natuurlijk nog gecollecteerd, en een deel van de opbrengst is naar het weeshuis in Kenia gegaan waar ik vrijwilliger was. Om mensen een beetje een beeld te geven van mijn tijd daar en waar het geld naartoe gaat, had ik een filmpje met foto’s en muziek gemaakt. Dit werd tijdens collecte op het scherm van de beamer afgespeeld, en zorgde vooral bij de foto’s van baby Erick en de kleutergansters voor wat oh’s, ah’s en veel gelach!

En als de dienst het mooiste was, was de receptie misschien wel het gezelligste.Na de dienst vierden we deze in een bijzaaltje van de kerk. Wij hadden hiervoor zelf bergen drank en hapjes ingeslagen, en ik had het weekend voor de bruiloft 200 muffins en brownies gebakken. Samen met onze ouders stonden Erik en ik in een rij en kwam iedereen ons feliciteren. En aan die rij kwam geen einde, in positieve zin. Het was echt simpelweg overweldigend om te zien hoeveel mensen gekomen waren. Er waren maar weinig gezichten die wij misten, en het zaaltje en de tuin stonden helemaal vol mensen. Iedereen had de meest lieve kaartjes of cadeautjes meegenomen! En hoewel wij met alles echt superblij zijn, zaten er toch wel een paar dingen tussen die voor ons extra bijzonder waren. Een van die dingen was de kaart die ik van de kinderen uit Kenia kreeg! Ik vond het zo fijn om al die kinderhandschriftjes weer even te zien! Ook vond ik het geweldig dat er vriendinnen uit mijn middelbare school-tijd waren gekomen. Een van hen had zelfs een foto meegenomen die ze ‘s middags voor het stadhuis, waar ze ook naartoe was gekomen, had gemaakt; het was de eerste foto die we zagen van de dag! En dan waren er ook nog al die vrienden, familieleden, bekenden, ‘kerkgenoten’, ex-buurtjes, klasgenoten, collega’s, mede-vrijwilligers uit Kenia… WOW het was zo veel! En het gaf ook zo veel energie, want zo kapot als ik was na het eten, zo veel energie had ik nu van al die mensen! De receptie liep ook behoorlijk uit, maar het gaf niet; het was gewoon echt veel te gezellig om snel af te kappen!

Na de receptie namen we afscheid van de fotograaf en stapten we voor de laatste keer in onze mooie Jaguar. We reden weer terug naar de Luden voor de afsluitende borrel van onze dag. Hier konden we nog wat bijpraten met familieleden en vrienden, en werd ons een verrassing overhandigd! Wij kregen 2 van die lange plastic fotohoezen vol met foto’s van familie en vrienden! En daarbij een enorme koffer (echt enorm, ik kan Erik er in stoppen als hij weer eens vervelend is ;-) ) gevuld met spullen die we kunnen gebruiken als we weer eens gaan reizen. Ook werd de locatie van ons weekendje weg onthuld; Brugge! We hadden de ceremoniemeesters gevraagd om voor ons een weekendje weg te regelen, zodat het voor ons allebei een verrassing was waar we heen zouden gaan. Nadat we een uurtje of twee hadden bijgekletst met iedereen, vonden Erik en ik het wel tijd om te gaan! Onder een haag van sterretjes liepen wij naar de… bushalte! We hadden besloten dat een taxi niets voor ons zou zijn, maar dat we gewoon met de stadsbus naar huis gingen. Onze vrienden vonden het geweldig, en met veel flitsende camera’s en gebons op de ramen reden we weg.

En toen zat de dag er ineens op. Maar geen tranen van teleurstelling, maar hyper-gestuiter van alles dat gebeurd was! In de bus maakte iemand nog wat foto’s van ons, en iets na half 1 waren we thuis in ons eigen huisje als man en vrouw!! Wat een heerlijk gevoel! Eerst maar eens even een rondje lopen, die pijnlijke schoenen uit en neerploffen op de bank. Alles schoot door mijn hoofd heen van die dag, het was ZO veel! Ik heb mijn warme jurk maar eens uitgedaan, de haarlak uit mijn haar gewassen, en daarna hebben we nog de koffer uitgepakt, een deel van de enveloppen bekeken, met de slappe lach een rondje door ONS huisje gerend en om half 3 doodmoe op bed neergeplofd. Helaas begonnen de bouwvakkers de volgende dag al om 7 uur met het afbreken van de steigers aan onze flat… Om half 10 werd een heerlijk ontbijtje met bagels vers vruchtensap bezorgd. En toen zaten we daar, samen op bed in onze matchende shirts, cadeautjes uit te pakken en vooral heel erg te genieten. Just married; wat een geweldig gevoel!

Het eerste deel hebben jullie – hopelijk – allemaal gelezen, van de eerste zenuwen tot de reporateg met de fotograaf. Hier nu het tweede deel, met de eerste ontmoeting met onze gasten, heel veel pannenkoeken en het Ja-woord!

Toeters & Pannenkoeken
Na het maken van de reportage met de fotograaf, kwamen Erik en ik rond 12 uur bij ons huis aan voor de lunch. We waren hiervoor ook wel een beetje zenuwachtig, want we hadden nog bijna niemand gezien deze dag, en nu stonden ineens al onze familie en vrienden voor de deur. Toen we de parkeerplaats op reden, stond iedereen vrolijk op toeters te blazen en nog meer lawaai te maken. Wij wisten hier niets van, en het was echt een heel vrolijk geheel! Wat was het fijn om iedereen te zien; mijn opa en oma, vriendinnen, mijn getuige en… de cameraman! 2 Weken voor de bruiloft hadden we toch besloten om iemand in te huren die een gedeelte van de dag zou komen filmen. Natuurlijk hadden we al een fotograaf, maar we besloten dat we toch heel graag bewegend beeld mét geluid wilden hebben.
Boven in ons huisje kon ik eindelijk mijn hoge hakken even uit doen, en was het tijd om te eten! Mijn moeder had de dag ervoor 75 pannenkoeken gebakken (voor 24 personen) en iedereen stond heerlijk te smullen! Ik was eigenlijk veel te vol van de hele dag om te kunnen eten, maar heb toch wat fruitsalade en een halve pannenkoek gegeten. Meer uit het besef dat ik toch íets moest eten, want de Kir Royal bij de toast later op de dag zou misschien wel iets te hard binnenkomen op een halve perzik en een glas water ;-) Het eten smaakte in ieder geval goed, ik kon even lekker zitten en genoot van al die verschillende mensen die elkaar nooit gezien hadden, en nu met elkaar stonden te praten. Ons huisje zag er ook prachtig uit met alle versieringen, en toen ik zo rond keek naar alles en iedereen dacht ik even “Wow, alles wat we gepland hadden is nu gewoon bezig! Zo ziet het er dus in het echt uit!”

Rond kwart voor 1 vertrokken onze gasten alvast richting het stadhuis, en hadden Erik en ik nog even een kort laatste moment als vriendje en vriendinnetje. Hierin mocht hij mij heel charmant naar het toilet helpen, want de combinatie mini-wc en lange-jurk-met-sleep kon ik echt niet in mijn eentje aan. Daarna stapten we de auto in, en toen beseften we allebei wel dat het nu echt ging gebeuren, dat we binnen een uur echt als man en vrouw verder zouden leven! Straks zijn we getrouwd.

Wat is daarop uw antwoord…
Bij het stadhuis stond iedereen ons al op te wachten, ook enkele familieleden en bekenden waravan ik neit verwachtte dat ze zouden komen. Ik vond het echt heel mooid at mensen de moeite namen om bij onze ceremonie te zijn! Toen wij naar binnen liepen werd het ultieme trouwmuziekje nog even ingezet door een fanatiek zingende zwager ;-) Toen ons gezelschap alvast in de trouwzaal ging zitten, stonden Erik en ik nog net niet te springen van de zenuwen. Het is gewoon echt zo BIZAR als je daar ineens staat in je trouwkleding en het gewoon echt zo ver is. Je kent die fragmenten van tv, films of de bruiloften van familie en vrienden, maar als je daar ineens zelf staat, op het punt om zelf dat moment mee te maken, is dat zó raar! Toen iedereen zat liep de ambtenaar alvast de zaal in, en stonden Erik en ik op de gang te wachten tot de muziek aan ging en wij ‘mochten’. De fotograaf en videograaf stonden ons vlak voor de ingang van de trouwzaal al op te wachten, en konden ons als enige zien. Toen de muziek aan ging stonden Erik en ik tijdens het eerste couplet lachend op de gang te dansen, maar als snel was daar het refrein en konden wij de zaal in. Diepe zucht, en daar ga je! Het was bijzonder! Do For Love, het liedje van Sabrina Starke dat we beiden zo mooi vinden speelde, en iedereen stond ons blij aan te kijken toen we binnen kwamen. De ambtenaar was prima, een onwijze yup met een vrij strak inleidend praatje. Maar hij hoefde, zoals hij zelf zei, het hele gedoe alleen maar te presenteren, want de vader van Erik hield het praatje! Erik en ik vonden het beiden nogal onnatuurlijk dat een ambtenaar die je niet kent een persoonlijke verhaal over ons ging vertellen, en na wat dramatische praatjes op andere bruiloften aangehoord te hebben besloten we de vader van Erik te vragen. En wat waren we blij met onze keus, want het was super persoonlijk en heel erg mooi!

En toen was daar het grote moment, het ja-woord! We stonden op, keken elkaar nog maar eens diep in de ogen en met een grote zucht en nog grotere glimlach pakten we elkaars rechterhand vast. Terwijl de ambtenaar de vragen stelde, bleef Erik hem strak aankijken, gevolgd door een perfect getimede ja. Toen mij de vragen werden gesteld, keek ik alleen maar naar Erik en hoorde ik die hele ambtenaar niet meer. Ik hoorde hem wel praten, maar wat hij zei drong totaal niet tot me door. Opeens kwam er een pauze in zijn verhaal, waarvan ik dacht dat dat het moment was om ja te zeggen. Helaas was ik iets te vroeg, wat voor grote hilariteit in de zaal zorgde! Mijn jawoord was gelukkig wel geldig, de ambtenaar moest alleen nog ‘En wat is daarop uw antwoord’ vragen, maar ik was hem dus voor. En dan ben je ineens getrouwd, man en vrouw. Niet langer vriendje en vriendinnetje, maar voor de wet officieel aan elkaar verbonden. We hebben het onder luid applaus gevoerd met een goede zoen! Daarna kerk Erik mij aan en zei “He vrouw!” Wat voelde dat goed zeg!!

Verrassingen
Het omdoen van onze mooie ringen ging behoorlijk soepel, geen gedoe met opgezette zweethandjes en onmogelijk dikke knokkels. Onze trouwringen zijn van witgoud, met in die van mij een diamantje. Tijdens het tekenen van de trouwakte speelde I’m Yours van Jason Mraz, een heerlijk vrolijk liedje dat wij goed bij het moment vonden passen. Mijn broertje en een goede vriend waren mijn getuigen, en voor Erik tekenden 2 vrienden. Na het tekenen van de akte kreeg Erik het trouwboekje, en kwam iedereen ons feliciteren. Toen iedereen naar buiten liep speelde een heel fout, vrolijk en typisch Keniaans liedje. De fotograaf maakte nog wat foto’s van de ringen, en daarna liepen we het bordes af, het stadhuis uit! Iedereen stond vrolijk belletjes te blazen met de bruidstaart-bellenblaas die ik gekocht had, het zag er allemaal zo vrolijk uit! En buiten stonden ons nog wat verrassingen te wachten! Een vroeger vriendin van de middelbare school was gekomen, echt super leuk! Ook een tante en aangetrouwde nicht stonden er, maar de grootste verrassing was toch wel het mandje met 2 witte duiven, geregeld door een groepje fanatieke klasgenoten! Erik en ik hadden nog afgesproken dat we absoluut geen duiven wilden oplaten, maar toen ze er eenmaal stonden in dat hartvormige mandje vond ik het toch wel superleuk dat mijn klasgenoten dat voor ons geregeld hadden! Een beetje bang dat ‘ie op m’n jurk zou poepen was ik wel, maar we hebben ze tegelijkertijd laten wegvliegen! We kregen ook nog een glaasje Jip en Janneke champagne, en daarna hebben we op het bordes van het stadhuis foto’s gemaakt. Ik had een lijstje gemaakt van alle mensen waarmee we op de foto wilden, en mede daardoor was het zó gedaan. Na afscheid genomen te hebben van mijn klasgenoten, familie en bekenden zijn we met de daggasten naar café/restaurant Luden dat 2 straten verderop lag gelopen, om daar de rest van de dag door te brengen. Het was een korte wandeling van amper 2 straten, maar onderweg kregen we nogal wat aandacht; je valt toch op in zo’n witte jurk… Het bevestigde ook wel waarom ik onze bruiloft midden in de stad wilde vieren; dat er ook nog andere mensen, en dus leven, om je heen is. Op een feestlocatie zit je zo afgesloten, in die zalen komen alleen maar groepen mensen voor bruiloften of andere feesten. In de binnenstad vinden de fietsers dat ze ondanks je trouwjurk gewoon voorrang hebben, en komen wildvreemden je geluk wensen.

Zó veel indrukken…
Bij binnenkomst in de Luden kreeg iedereen een glaasje Kir Royal, en na de toast van Erik was het tijd voor de bruidstaart! De taart was precies geworden zoals we ‘m wilden, en de taarttopper bovenop was helemaal ons! We wilden geen saai stijf bruidspaar, maar iets wat echt bij ons zou passen. Uiteindelijk hebben we met veel plezier 2 polaroids gemaakt die bovenop de taart zijn gekomen. Past goed bij mijn liefde voor fotografie, en Eriks passie voor alles wat met stoere oude apparaten te maken heeft. De vrouw van de bakkerij vond ze al geweldig toen ik het 2 dagen voor de bruiloft langs kwam brengen, en de rest van de gasten kon er op de dag zelf ook om lachen! Natuurlijk hebben Erik en samen samen de taart aangesneden, en een stukje gegeten. Dat ging bijna goed, een klein stukje belandde op het kant van mijn jurk, maar als je bedenk dat Erik een aangeboren knoeivaardigheid heeft viel het me alles mee! De taart smaakte in ieder geval heel erg goed; meerdere lagen chocoladecake, met daartussen slagroom en hele frambozen. Alle andere gasten kregen een mooi versierde cupcake. En toen kwamen de speeches, cadeaus, stukjes, felicitaties, gelukswensen, het diner, 3 keer met hulp naar het toilet moeten, iedereen spreken, lachen, gezelligheid… Het was ZO veel en allemaal zo onwijs leuk! Ik was alleen echt ontzettend moe van alle indrukken die dag, en wilde het liefst even een uurtje slapen. Erik had precies hetzelfde gevoel. Je beleeft die dag zo veel, het is allemaal zo mooi en je komt tijd tekort om iedereen de aandacht te geven die je zou willen geven. Begrijp me niet verkeerd; het was absoluut niet negatief! Maar wij zweefden niet op een roze wolk. We waren natuurlijk intens blij en gelukkig die dag, maar konden tegelijkertijd alles heel bewust mee maken. Het vloog niet aan me voorbij die dag, een associatie die ik bij ‘de roze wolk’ wel heb. En als je alles zo meemaakt, ziet wat voor moeite mensen allemaal voor je gedaan hebben en alles steeds door je hoofd speelt, dan wil je op een gegeven moment wel even een uurtje slapen. Maar voor slapen geen tijd, want na het eten kwam de kerkdienst. Voor ons allebei een heel belangrijk moment!

Deel 1 ja, je leest het goed! Ik ga onze trouwdag niet in een kort verslagje proppen met 2 foto’s. Ik ga er werk van maken! Nu we alweer bijna een week getrouwd beginnen alle flarden herinneringen een beetje te zakken, en kunhen we rustig terugkijken. En gek genoeg, vind ik het helemaal niet jammer dat die dag voorbij is. Het voelt ontzettend logisch dat die dag ook gewoon eens ophoud en dat er nou eenmaal geen tweede dag komt dat ik in mijn mooie jurk rond mag lopen. Behalve natuurlijk als we voor ons 1 jarig huwelijk in trouwkleding bij de BurgerKing gaan eten, maar dat even terzijde. Ik heb geen after-wedding dip, maar kijk juist met ontzettend veel plezier terug op onze trouwdag! Dus hier een verslag van onze ‘mooiste dag’!

Na zo’n zes uur slaap werd ik donderdag om 6:11 wakker. Ik was meteen klaarwakker en binnen een seconde wist ik; vandaag is het zo ver!!! Ik was ook gelijk echt enorm zenuwachtig. Heb geprobeerd nog wat van de verkiezingsuitslagen te kijken, maar het boeide me allemaal niet zo veel. Na het douchen ging meteen m’n korset aan (eigenlijk een soort van lange beha, ik werd niet ingesnoerd en het zat heerlijk!) en al vrij snel kwam de kapster. Mijn haar werd gefohnd en er werden rollers ingedraaid, en terwijl zij met mijn haar bezig was heb ik nog geprobeerd om te ontbijten. Maar veel verder dan een glas water en en halve perzik kwam ik niet; ik was gewoon TE zenuwachtig.

Mijn haar was niet direct goed; ik wilde het half-opgestoken met een klein vlechtje naar achter en de bovenkant een beetje bol, maar mijn haar zat zo strak naar achter dat ik me net Beatrix voelde. En geloof me; dat wil je niet op je trouwdag. Toen ze het wat losser opstak zat het gelukkig meteen wel mooi. Toen mijn make-up er op zat en ik net m’n onderrok had aangedaan, kwam de fotograaf/mijn klasgenoot binnen. Ik werd meteen helemaal vrolijk, want ik begon me met alles dat gebeurde steeds meer te realiseren dat het nu toch echt zo ver is! Mijn jurk ging aan, de bloem in mijn haar, sieraden om en toen wa sik ineens een bruidje! Het was heerlijk om m’n jurk aan te hebben, hij zat erg lekker en ik was gewoon helemaal blij dat ik hem eindelijk een dag lang aan mocht! En toen begon het grote wachten op Erik. Ik had het ondertussen steeds warmer en warmer van de zenuwen, en uit angst dat ik nog eens uit mijn jurk zou knappen van de hitte besloot maar even in de deuropening van mijn balkon te staan om wat af te koelen. De schilders die bij mijn huis rondliepen, begonnen meteen te roepen – goedkeurend uiteraard – toen ze mij zagen staan. Toen mijn vader belde dat hij en Erik er bijna waren, gingen mijn zenuwen helemaal over de kop. Echt ongelooflijk hoe zenuwachtig ik was, de afgelopen halfjaarlijkse examens op de kunstacademie waren nog leuk vergeleken bij dit. Ik zat ondertussen op een stoel om mijn voeten te sparen (hoge hakken!), maar ik heb nog net geen gaten in de vloer getikt van de spanning. Uiteraard maakte de fotograaf gretig gebruik van mijn zenuwachtige gegil en gefriemel…

Tussendoor nog even de ceremoniemeesters binnen gelaten; het was erg leuk hoe ze reageerden toen ik als bruidje de deur open deed. Toen Erik er echt bijna was ben ik maar op mijn slaapkamer gaan wachten. Omdat het trappenhuis van mijn flat nogal donker is, besloten we om het ‘ophaalmoment’ naar mijn superlichte huiskamer te verschuiven. Ik stond in mijn slaapkamer wat aan mijn jurk te frunniken toen ik uit het raam keek en ineens Erik uit de auto zag stappen! In een flits zag ik zijn kleding, ik sprintte naar de deur en riep tegen de aanwezigen HIJ HEEFT EEN STROPDAS!!!! Dat was namenlijk na de wekenlange discussie over stropdas vs geen-stropdas nog een verrassing voor mij.

Het duurde niet lang voordat Erik boven was en er op mijn slaapkamerdeur werd geklopt. “Daar gaan we dan, nu gaat het allemaal echt gebeuren”, dacht ik nog. Na een diepe zucht deed ik langzaam (volgens Erik véél te langzaam) de deur open en toen zagen we elkaar voor het eerst die dag; wat ONWIJS mooi! Erik zag er echt prachtig uit, ik was ZO verrast door zijn pak, de stropdas en hoe goed het hem stond! Het bruidsboeket dat hij mee had genomen was ook helemaal wat ik wilde. Gelukkig was hij ook helemaal blij met mijn jurk, hij vond hem geweldig mooi. Iets dat ook wel mag voor dat geld ;-) Na wat gezoen en oh’s en ah’s hebben we de cadeautjes die we voor elkaar gekocht hadden uitgepakt. Ik had – heel fout – 2 matching shirts laten maken met voorop ‘Just Married’ en aan de achterkant onze gezamenlijke achternaam. Uiteraard als grapje. Van Erik kreeg ik een heel mooie ketting!

Iets later dan gepland, maar nog volkomen relaxed, gingen we om half 11 weg om foto’s te maken. Mijn broertje was de chauffeur van onze superluxe Jaguar, en reed ons vlekkeloos naar de eerste locatie; de binnentuin van de Dom! Het is een geweldig mooie locatie; een vierkant tuintje omringd door een kloostergang met mooie bogen. Het fotograferen was verbazingwekkend leuk en ging heel ontspannen. Ik haat het meestal als er foto’s van mij gemaakt worden, en als fotograaf was ik erg benieuwd of het mij zou lukken om de controle over wat er gemaakt werd los te laten. Gelukkig ken ik mijn klasgenoot al en tijdje en ik wist dat hij geweldige foto’s kan maken, dus ik kon het aardig loslaten. Het fotograferen was geweldig, het is een van de weinige situaties in je leven waarin je juist aangemoedigd word om in het openbaar uitgebreid te staan zoenen en knuffelen! Na een half uurtje rondgelopen te hebben in het pandhof, zijn we naar het Universiteitsmuseum vertrokken. Daar hebben ze een mooie botanische tuin en plantenkassen, en omdat de weersvoorspellingen nogal slechts waren hadden we de kassen als locatie gekozen als het zou regenen. Uiteindelijk was het de hele dag droog, maar we hebben toch wat foto’s in de kas gemaakt, en later in 2 mooie stukjes van de tuin. Ik ga nog maar eens zeggen hoe leuk het fotograferen was! Het was heerlijk om de hele tijd zo dicht tegen elkaar aan te staan en het was erg fijn werken met de fotograaf! Rond kwart voor 12 was ik mijn hoge hakken en zere voetjes zat, en zijn we in de auto gestapt om onze vrienden en familie te zien!