Welkom op susansusan.nl, de plek waar ik mijn hart lucht en mijn niet-altijd-even-intense-gedachten met de wereld deel. Mijn naam is Suus, twentysomething en ik woon in de mooiste stad van het land: Utrecht. Hier bezit ik een klein paleisje en studeer ik Documentaire Fotografie, mijn grootste passie & frustratie tegelijk. Naast al het klikken met mijn camera geniet ik vooral met volle teugen van de liefde van mijn leven; 10 juni 2010 ben ik getrouwd met Erik!

Ik eet me ziek aan chocola en heb een zwak voor rode katten, oude fotocamera's, bloemetjesprints en groene thee drinken uit hele grote mokken. Vanaf maart 2009 heb ik 5 maanden in Kenia gewoond, waar ik vrijwilligerswerk heb gedaan in het Dickson Children Centre. Een onvergetelijke tijd! Van mijn kersverse huwelijk tot Afrikaanse-trekjes en de dagelijkse dingen des levens; alles wordt hier beschreven. Ik daag je uit om mee te lezen!



27.

Dinsdagavond staat eens per 2 weken in het teken van bijbelstudie. Erik en ik hebben ons aangesloten bij een zogenaamde huiskring van de kerk in Utrecht. Gisteravond hadden we het over Prediker, een deel uit het Oude Testament. Het stuk dat wij hebben behandeld gaat voor een deel over de dood en de onzekerheid van wat er daarna is.

We hadden nooit kunnen vermoeden dat we een paar uur later een nogal heftige praktijkles over dat onderwerp zouden krijgen. Iemand in de familie van Erik is diezelfde avond bij een auto ongeluk om het leven gekomen. Hij is slechts 27 jaar geworden.




Alles is leuker op een tandem.

Ongelooflijk hoeveel spullen er altijd weer meegaan op zo’n weekend. De auto zat echt he-le-maal vol. De reis zelf was niet zo boeiend, ik bedoel, naar Den Helder rijden is nou niet een of andere gave wildlife safari. Het was wel leuk om te zien hoe Erik het voor elkaar kreeg om zowel in de auto als op de booit binnen 2 minuten internet op zijn laptop te hebben.

Het was ook leuk om te zien hoe Erik voor de eerste keer voet op een waddeneiland zette. ‘Het lijkt gewoon op de rest van Nederland’ zei hij lichtelijk teleurgesteld. Op Texel kun je ook geen palmbomen en verborgen Inca tempels verwachten natuurlijk. Maar ondanks dat werd het een heerlijk weekend. Het is zo cliché, maar een weekendje op zo’n eiland werkt echt heel erg ontspannend. Op zaterdag huurden we een tandem, en na wat opstartproblemen (het is best gek als je op een fiets zit maar niet kan sturen) reden we naar Ecomare. Omdat dat op ongeveer 500 meter van ons huisje lag besloten we om na het zeehondjes kijken een iets groter stuk te gaan fietsen. We reden 15 kilometer door de bossen en de duinen en hadden de grootste lol. Op een tandem is alles gewoon veel leuker.

Op zondag namen we de tandem mee naar de Slufter, het vliegveld, het luchtvaart- en oorlogsmuseum en de Swirl, en daarna moesten we onze geliefde fiets helaas inleveren. Het was echt een heerlijk weekend, en dan is thuiskomen altijd weer zo’n tegenvaller. Geen trampoline, chocomel met slagroom, zeehonden, Happy Burger, duinen, skuumkoppen en de tandem T25. Maar tot je neus in het werk, saaie lessen, militairen die niet op je emails reageren en een hamster die je maximaal 10 minuten slaap gunt.




Texel

Ik zat een paar dagen op Texel en heb daarom even niets van me laten horen. Het was echt heerlijk, maar ik ben ook totaal gesloopt. Morgen om 9 uur begint m’n eerste dag bij de thuiszorg, dus ik ga snel slapen. Morgen meer!




Misses Jingles

Ohja.

Vorige week had ik beoordelingen.

Alles was goed en soms erg goed, iedereen tevreden en ik ben weer 10 afgeloven nagels rijker. Ik denk niet dat ik ooit op een relaxte manier met beoordelingen om zal kunnen gaan. Alle docenten kunnen een heel blok lang mega-positief zijn en de halve klas kan zeggen dat ik goed bezig ben, maar ik ben er zelf pas van overtuigd als ik de bevestiging van een goede beoordeling heb. Daar moet ik echt van af zien te komen.

Deze week was de start van het nieuwe blok met een nieuwe docent en een volgens mij heel erg leuke nieuwe les. Bij wijze van nieuw blok, nieuwe kansen ben ik ook meteen maar weer eens naar de sportschool gegaan. Ook heb ik de stofzuiger maar eens door m’n kamer gehaald. M’n oude stofzuigrooster (1x per 2 maanden) werkte niet meer sinds de komst van m’n hamster. Dat beest maakt verdorie nog meer troep dan ik. En omdat ik toch bezig was: ik heb m’n hamster ook maar eens een naam gegeven; Misses Jingles.