De vakantie in beeld komt nog, maar kijk eens wat ik heb, kijk eens wat ik heb…. de foto’s van ons trouwsprookje!

(That reminds me; misschien moet ik eens een plug-in installeren waardoor de foto’s groter worden als je er op klikt…) Gedaan! In alle posts die vanaf nu geschreven worden kun je op de afbeeldingen klikken.

Frankrijk was heerlijk! Hoewel het lang niet zo spannend en mooi was als de 4 weken backpacken door Kenia en Tanzania van vorig jaar, heb ik wel ontzettend genoten van het samen op vakantie zijn als pasgetrouwd stel. Wat veel mensen niet weten, is dat Erik en ik elkaar – heel cliché – op vakantie in Zuid-Frankrijk hebben leren kennen. Ik kan het net nog iets erger maken; bij de pingpongtafels heb ik hem ontmoet… Deze vakantie zijn we weer teruggegaan naar die omgeving.

Maar voordat we dat deden, stond er eerst een weekje op het fotofestival van Arles op het programma! Elk jaar is er in het Zuid-Franse Arles een groot fotofestival wat van begin juli tot half september duurt. Op verschillende lokaties in de stad zijn in totaal 60 tentoonstelling te zien, en tijdens de openingsweek komen alle ‘grote’ fotografen uit de hele wereld naar het Franse Arles. Er zijn lezing, debatten, workshops, signeersessies, rondleidingen over de tentoonstellingen en heel veel feestjes. En dat alles bij 30 graden. Kortom; de hemel voor een fotografiestudent. Voor Erik iets minder, maar toch hebben we heel enthousiast een paar dagen door Arles gelopen. Het soort fotografie viel me een beetje tegen, het was allemaal heel conceptueel en ik houd meer van het echte documentaire werk. Toch heb ik een paar heel goede tentoonstellingen gezien. Bijvoorbeeld van fotograaf Paolo Woods, over het moderne Iran. Hij heeft de clash tussen het oude en moderne Iran gefotografeerd; traditionele perzische tapijten met een afbeelding van Britney Spears, en meisjes in zwarte kleding en een hoofddoek waar een verband van de pas uitgevoerde neuscorrectie onderuit komt. Ook was er een tentoonstellingen over de censuur in de Chinese staatsmedia in de tijd van Mao, met heel veel gemanipuleerde foto’s die naast het origineel werden tentoongesteld. Kortom; een week met heel divers werk.
Naast fotografie stond Arles ook in het teken van voetbal; de halve finale hebben we met een groep van 40 Nederlandse fotografiestudenten bekeken op een plein in het centrum van Arles. Wij hadden een geweldige avond en maakten veel herrie, de mensen die op het terras rustig dachten te gaan eten hadden het iets minder fijn. Het was een heerlijke week, maar als ik toch een nadeel mag noemen… de muggen! Ze waren zo agressief, na een avondje waren mijn benen al een grote connect-the-dots.

Na ons weekje Arles zijn we verder gereden naar een heel klein afgelegen dorpje, om daar een nacht in een klein romantisch hotel door te brengen. Een cadeautje van ons huwelijk, dat op die dag precies een maand geleden was. We dineerden onder de wijnranken, ik at voor het eerst in 3 jaar vlees en rolden na de creme brulee ons heerlijke bedje in. ‘s Ochtends werden we wakker gekraaid door een haan, en ontbeten we in de tuin met huisgemaakte yoghurt en jam.

Na dit geweldige nachtje reden we door naar de plek waar we elkaar ontmoet hebben; een van de meest walgelijke, Hollandse hutje-mutje campings die ik ken. We kampeerden nu alleen bij de camping daar naast, en die was geweldig! Afgelegen, ruim, basic, maar 25 andere tentjes, relaxte mensen, weinig Nederlanders; HEERLIJK. Een heel contrast met het klein-Nederland waar we elkaar leerden kennen. Toch zijn we daar ‘s avonds heengegaan om voetbal te kijken, want geen betere plek natuurlijk dan een camping die net zo oranje is als de volskwijk waar we in Utrecht naast wonen. Helaas werden we voor het begin van de wedstrijd al van het terras afgestuurd, en zijn we in de dichtstbijzijnde stad op het eerste beste terras met Nederlands aangeschoven. De hele avond zat er zo’n waar pessimistische vent achter ons, die elke bal slecht vond, alle spelers kut en wel 100 keer ‘dit is toch geen voetbal’ riep. Samen met de uitslag van de wedstrijd werd het echt een ‘topavond’ dus…

De laatste dagen van onze vakantie waren heerlijk. Hele dagen lagen we in de handmat, op een kleedje of aan het water. Onze uitjes hebben we beperkt tot bezoekjes aan de supermarkt en een uitstapje naar een grot. We speelden tientallen kaartspelletjes, schreven hele puzzelboekjes vol en ik las 2 boeken uit.

Het was een fijne vakantie, maar ik denk dat we volgend jaar weer met onze rugzakjes op stap gaan naar een onbekend oord. Ik heb weer zin in onbekende plaatsen, elke dag Marokko of Ijsland; here we come!

Geen winnend doelpunt, geen goud, geen volksfeest, geen rondvaart als winnaars, geen geschiedenis, geen babyboom over 9 maanden, geen Spanjaarden pesten, geen wereldkampioen…

En hoewel het in Zuid-Frankrijk ook een mooi feestje was, ben ik stiekem toch blij dat we een Nederlands volksfeest niet hoeven te missen. Maar toch, wat ongelooflijk jammer.

Vorig jaar zaten we op het prachtige en totaal uitgestorven strand van Matemwe op Zanzibar. Tientallen kilometers verwijderd van de grote resorts, op een plek waar de bevolking maar 2 woorden Engels sprak, je niets anders kon doen dan langs het strand wandelen en we ‘s nachts in slaap werden gezongen door het ruisen van de zee en de palmbomen.

Dit jaar gaan we naar Zuid-Frankrijk; verschil moet er zijn. Met een tas vol oranje vlaggetjes, wuppies, welpies en beesies.

Tot over 2 weken!