Weet je wie vanmorgen aan mijn kassa stond bij de Shakies? Harry Piekema, beter bekend als de supermarktmanager van de Albert Heijn reclames! Nu zijn BNers bij de Shakies niet zo heel erg vreemd; Wieteke van Dort is vaste klant en ook de man die Sinterklaas-van-de-landelijke-intocht speelt is al een keer gespot. Maar ik vond het toch wel leuk om de supermarktmanager eens in het echt gezien te hebben. Helaas kan ik op zo;n moment nooit een leuke opmerking eruit gooien. Geen ‘heeft u ook een bonuskaart’ of ‘bent u aan het hamsteren’ vanwege de 2 cakejes die hij kocht. Nee, ik sta altijd maar een beetje schaapachtig te lachen terwijl ik probeer uit te stralen dat het voor mij de normaalste zaak is dat deze persoon bij mij aan de kassa staat.

En gezien meneer Piekema al door 2 andere klanten herkend werd, denk ik dat dat ook maar de beste optie is.

Mocht ik de zeurende treinzigers, vroege opstaan en het feit dat ik niemand ook alsjeblieft zegt ooit zat worden bij de Shakies… dan pak ik het zo aan!

Gistermiddag kwam ons allerliefste neefje, samen met zijn ouders, op bezoek. Van het piepkleine mannetje dat hij bij de geboorte was is hij uitgegroeid tot een heerlijk brabbelend, de-hele-kamer-door-tijgerend en onderzoekend mannetje van 11 maanden. Bijna een jaar alweer, ongelooflijk. Bijna een jaar geleden dat ik na een lange dag fotograferen op een bruiloft op het station van Groningen gebeld werd dat ik tante was geworden. Bijna een jaar geleden dat ik uitzinnig de trein in sprong. Bijna een jaar geleden dat ik de lijst met contactpersonen in mijn telefoon keer op keer door scrolde om te zien of ik niet nóg iemand kon bellen om het blijde nieuws te vertellen. Bijna een jaar geleden dat ik dat ieniemienie wurmpje voor het eerst in mn armen hield en niets anders kon dan totaal verwonderd naar hem kijken. Natuurlijk had ik al eens een baby vastgehouden; in Kenia was ik bijna 3 maanden lang nog net niet vergroeid met baby Erick. Maar de magie van je kersverserse neefje voor de allereerste keer in je armen houden, was heel bijzonder. Door hem werd ik tante.

En nu is hij alweer zo groot. Geen hulpeloze knuffelbaby meer, maar een peuter-in-wording die al 4 woorden spreekt. Elke keer dat ik hem zie is hij zo veel groter geworden en kan hij een heleboel meer. Vandaag moest ons huis zelfs baby-proof gemaakt worden, voor het eerst. Daniël bezocht al tijgerend en semi-kruipend alle hoekjes van ons huis. Alles wat binnen handbereik lag werd van tafel af getrokken, en ALLES zit nu onder de koekkruimels, kwijlsporen of een combinatie van beide. Hoe hij die smurrie zelfs op de spiegel die ongeveer anderhalve meter boven de vloer hangt heeft gekregen is mij een raadsel. Maar ik ruim het met liefde op. Want toen ik in de keuken stond om het avondeten klaar te maken hoorde ik iets mijn richting op komen. Kleine gilletjes plezier, gesnuif van inspanning en de klappen van zijn handjes op onze houten vloer – erg subtiel is hij niet. Toen het geluid heel dichtbij kwam werd het even stil. Heel voorzichtig gluurden twee blauwe oogjes vanachter de deur de keuken in. Ik riep hem, zwaaide uitbundig en kreeg een klein giechel-lachje terug van meneer, voordat hij weer verdween en naar een andere ruimte in ons huis tijgerde.

En zo maakt mijn kleine neefje van mij een heel trotse tante.

… en dan komen er vanaf nu geen (nou ja, iets minder) verhalen meer over ons trouwfeestje, maar van het leven als getrouwde vrouw. Maar om het af te leren, alle foto’s van he tja-woord, de kus, de duiven, de pannenkoeken, de roze schoenen, de Utrechtse straatjes, de taart, de kerkdienst, onze vrienden, het bier en de wegwerpcamera’s. Wat was het toch een mooie dag!