Gisteravond nam onze kleine Poes een grote sprong van ons balkonnetje op de vierde verdieping, en sindsdien zijn we haar kwijt. En voor zoiets bestaat er gewoon geen andere bewoording dan kut. KUT. In het donker en de regen hebben we nog een uur naar Poes gezocht, maar ze was nergens te bekennen. En de mandjes die we gisteravond buiten hadden gezet, gevuld met brokjes en een warm dekentje waren vanmorgen helaas leeg. En nu ben ik nog net niet in staat om zelf ook van het balkon af te springen, vanwege het verdriet dat Poes weg is en het enorme schuldgevoel omdat we niet beter hebben opgelet. Natuurlijk wisten we dat poes niet op het balkon mocht, en de afgelopen anderhalve week hebben we heel streng gelet op dat alle deuren en ramen steeds dicht waren. Helaas was 1 foutje al te veel. Ik neem het mezelf verschrikkelijk kwalijk dat ik de balkondeur open heb gezet, en Erik dat hij het niet heeft opgemerkt om hem dicht te doen. Dus nu gaan we vanmiddag de hele buurt maar volplakken met briefjes, in de hoop dat we poes snel weer terugvinden.

Zie hier; mijn allereerste fotoboek, over de evangelisten die ik een half jaar volgde. Of beter gezegd; het allereerste fotoboek waar ik trots op ben. Of NOG beter gezegd; het allereerste fotoboek dat niet alleen bij mij in de kast zal staan. Vanwege de vele mensen die ik een bedankt-voor-je-hulp-dus-hier-een-exemplaar fotoboek verschuldigd ben en het pietsie-beetje interesse dat anderen hebben getoond om een exemplaar te kopen, heb ik besloten om mijn boek te laten drukken. In een kleine oplage, van waarschijnlijk 20 stuks. Het is een behoorlijke investering, want ook een fotoboek is niet gratis. 20 Boeken laten drukken kost een paar honderd euro, maar ik kan een deel daarvan wel terug verdienen met de verkoop. En voor het zo ver is moet er nog een heleboel gebeuren. Ik wil graag dat een professionele vormgever eens naar mijn boek kijkt, en van een aantal foto’s moet ik de negatieven echt een stuk beter inscannen. Ook vind ik het lettertype echt heel erg lelijk en moet ik opzoek naar een betere bindmethode. Maar hoe tof zou het zijn als mijn fotoboek straks bij anderen in de kast staat?! Een echte Susan Eikenaar, tussen je kookboeken, chicklit en familiealbums!

Tegen de tijd dat het allemaal wat concreter is, laat ik meer zien & weten!

Na mijn gehaalde beoordeling probeer ik van alle mogelijke beetjes vakantie die ik nog heb optimaal te genieten. Werken, urenlang in bed liggen en Sex and the City kijken, ons trouwalbum ontwerpen… Het waren een paar heerlijke dagen. En toen, uit het niets, kreeg ik vandaag ineens de DE email over de start van het vierde studiejaar. 1 September begin ik officieel aan mijn laatste jaar aan de kunstacademie. Niet eens een jaar, want de periode van september t/m eind juni beslaat slechts 10 maanden. In 10 maanden ga ik van studente, naar werkende. Zelfstandig kunstenaar, Bachelor of Design, afgestudeerde of hoe je het ook wilt noemen; straks ben ik echt afgestudeerd fotograaf. Geen schoolopdrachten meer, geen veilige kunstacademie die je aan het werk houdt. Straks moet ik het compleet zelf doen. Want als fotograaf geen talloze vacatures in de Metro of op Monsterboard. Ik studeer niet alleen af; ik word freelancer en begin een eigen bedrijf. Eng. Nee, ENG! En natuurlijk wist ik dat al 4 jaar. En natuurlijk kwam die hele beroepspraktijk met de stage al een stuk dichterbij. Maar toen ik net de email kreeg van mijn docent dat het vierde studiejaar gaat beginnen landde het ineens keihard in mijn hoofd. Na dit jaar sta ik op eigen benen. Eerst natuurlijk nog ‘even’ bevallen van 2 eindexamenprojecten (waarvan ik er één in Kenia wil gaan doen) en daarna ben ik vrij om te doen wat ik ook maar wil. Doodeng, en geweldig tegelijkertijd.

Ik ga er een mooi jaar van maken.

Poes heeft een nieuw mandje! En hulde aan de Hema, die goed heeft begrepen dat er ook nog mensen zijn die iets anders willen dan zo’n harige zak aan de verwarming met een vaal-roze tijgerprint er op…