Sinds 2 weken weet ik zeker dat ze bestaan; trouwhormonen. Net als zwangere vrouwen last hebben van zangerschapshormonen, scheiden mijn hersenen een of ander stofje af waardoor ik op en top trouwlustig ben. En nu de bruiloft niet een kwestie van maanden, maar van weken is, is het hek helemaal van de dam. Mijn hormonen gaan niet af bij de geur van zwitsal of augurken, maar bij prachtige witte jurken, knalroze trouwschoentjes en bruidsboeketten van gerbera’s. Toen het regelen in augustus langzaam aan begon, vond ik mezelf de meest relaxte bride-to-be ever. Al die hordes dames die hun bruiloft een jaar van te voren planden, bakken met geld uitgaven en uren konden tobben over de juiste tint roze voor de jurken van hun bruidsmeisjes, vond ik maar een stel hysterische mutsen. Ik zou het gewoon heel simpel doen, met een vrolijk wit zomerjurkje, een grote bloem in m’n haar en m’n vriendje aan m’n hand. Vooral géén stress. Maar toen zat ik nog zwaar in m’n Afrika-vibe, en vond ik alles dat meer moeite kostte dan normaal totale onzin.
Maar nu Afrika zich van m’n hoofd naar m’n hart heeft verplaatst, heb ik ruimte gekregen voor trouwkriebels. Ineens bleek een echte bruidsjurk toch wel helemaal geweldig te zijn, moest die bloem toch wel van dat ene mooie stofje zijn en was het toch ook wel fijn als dat vriendje aan m’n hand een onwijs hip trouwpak had. Op zich vallen die wensen nog wel mee, maar nu dé dag steeds dichterbij komt slaan de trouwhormonen pas echt goed toe. Ik eet, drink, slaap en adem trouwen. Mijn hoofd draait overuren van alles dat ik ineens wil hebben of nog moet doen. En dan komt er ook nog eens bij dat ik totaal onbekwaam ben in het maken van keuzes. Ineens is een sluier niet langer een veredelde klamboe maar toch wel mooi. Ineens wil je toch een enveloppendoos en offer je serieus een vrije middag op om een enveloppendoos in elkaar te gaan knutselen. En ineens moeten er ook bedankjes komen die afgestemd zijn op de trouwkaart. Maar het ergste is nog wel dat alles, ik herhaal ALLES, sinds 2 weken roze moet zijn. Roze borden, roze bestek, roze bekers, roze bloemen, vlaggetjes en schoenen. En 3x raden welke kleur de enveloppendoos heeft. Ik denk dat als het nog 2 maanden zou duren het zo uit de hand loopt dat ik met 5 roze geverfde poedels en een Erik met kekke roze schoenen aan het roze geverfde gemeentehuis uit kom lopen. Met dank aan de trouwhormen.
Maar die trouwhormonen hebben, buiten dat het verschrikkelijk veel geld kost, ook zo hun leuke kanten. Van de week liep ik over het Centraal Station van Utrecht richting de streekbussen. En in dat gedeelte van de stationshal hoor je altijd een muziekje. Vaak foute jaren ´80 muziek die je ook wel hoort als je telefonisch in de wacht staat bij je verzekeringsmaatschappij, maar deze keer hoorde ik wat anders. Het liedje waarop Erik en ik het gemeentehuis binnen komen lopen. Ik kreeg een grote lach op mijn gezicht en raakte spontaan helemaal in de trouwsfeer, nog erger dan ik al was. En toen veranderde onder invloed van het liedje de stationshal in de trouwzaal, de haastige zakenmannen in mijn familie en vrienden, en mijn doordeweekse kloffie in mijn prachtige trouwjurk. De portemonnee in mijn hand werd zelfs een bruidsboeket. Met een stralende glimlach liep ik naar mijn bus.
Nog even en ik word psychotisch van die hele bruiloft.
Terugblik