Af en toe vraag ik me af waarom ik me in 2006 vrijwillig op de kunstacademie meldde voor de studie Documentaire Fotografie. De studielast is de een-na-hoogste van Nederland (alleen de Toneelacademie scoort hoger), de studie kost bakken met geld en de vooruitzichten op een baan zijn verschrikkelijk slecht. Ik leid mezelf op om na mijn afstuderen subsidies aan te vragen, zeg ik wel eens. En dan heb je ook nog de onmogelijke docenten, kunstenaars met ego’s die maar net in het heelal passen of die zo verstrooid zijn dat je ze het liefst een ritalin geeft. In beoordelingsweken is het nachtenlang werken aan iets dat je ontzettend aan het hart gaat. Om vervolgens met 2 weken slaaptekort en honderden euro’s aan afdrukken – bij mijn laatste halfjaarlijkse beoordeling stond de teller op 400 euro – voor een vuurpeloton van 5 docenten te verschijnen. Je komt er vaak maar amper levend vandaan…

Ook in de zomer laat het mij niet los. Fotografie is sowieso niet iets wat je aan of uit zet. Het is geen boek dat je in de kast kunt stoppen of een paper waar je nooit meer naar hoeft te kijken zodra het af is. Het is iets waar je dag in dag uit, het hele jaar door, mee bezig bent. En dat is heerlijk, maar af en toe ook zwaar vermoeiend. Vooral nu mijn stage de hele zomer doorloopt en ik nog wat achterstallige studie opdrachten moet inhalen, ben ik eigenlijk al voor het begin van het schooljaar bekaf.

Maar op dagen als vandaag, besef ik me waarom ik die studie zo verschrikkelijk leuk vind. Sinds november maak ik een fotoserie over een groepje christelijke evangelisten. 4 Jonge jongens die hun baan of studie hebben opgezegd, en fulltime de straat op gaan om het Christelijk geloof te verspreiden. In het begin vond ik het maar een stel mafkezen, maar nu ik ze langer ken ben ik ze echt gaan waarderen. Bijna dagelijks uitgescholden worden op straat, leven van giften van familie, vrienden en de kerk en een boodschap proberen te verspreiden aan mensen die hem veel liever niet horen. En dat allemaal omdat ze het willen, niet omdat het moet. Ik vind het maar knap. De afgelopen maanden heb ik in hun wereld mogen kijken en meelopen, en een heleboel meegemaakt. Maar vanavond gaat wel een van de gekste dingen gebeuren die ik met ze heb meegemaakt. Straks vertrek ik naar Renesse, om daar de hele nacht te fotograferen terwijl zij gaan evangeliseren onder het jonge uitgaanspubliek… Ik heb geen idee wat ik nu weer allemaal mee ga maken. M’n fototas is ingepakt, met camera’s, koekjes en een paar flinke blikken Redbull. Ik heb er zin in!