Ik heb me laatst voorgenomen dat ik wat vaker eerlijk ga zijn over dingen. Niet dat ik als een Joran van der Sloot alles aan elkaar lieg, maar ik heb wel vaak excuusjes merk ik. Geen tijd, te druk, moe, ziek; ik denk dat iedereen het wel eens gebruikt om ergens onderuit te komen waar ze eigenlijk geen zin in hebben. Gedreven door een goede sessie in de therapiegroep waar ik wekelijks naartoe ga (de kunstacademie heeft me voorgoed verpest vrees ik) waarin ik gewaardeerd werd om m’n eerlijkheid, besloot ik dat ook maar in de rest van m’n leven toe te passen. Geen smoesjes meer; gewoon eerlijk zeggen. En als ik dat niet durf, tegen mijn zin in gewoon gaan. Maar het niet meer gooien op de nacht daarvoor slecht geslapen, te veel te doen voor m’n studie of er de volgende dag weer vroeg uit moeten. Volgens mij gelooft niemand deze smoesjes, en ik ging me er zelf ook niet beter door voelen; ik stond gewoon te liegen.

Een paar minuten geleden werd ik meteen al getest; een collega belde mij of ik aanstaande woensdag voor haar wilde invallen. Aangezien ik die dag van 13:00 tot 17:00 herkansingen heb op de kunstacademie, zou dat dus niet mogelijk zijn. Ze vroeg daarop of ik die avond dan wilde werken. Dat kwam mij ook niet goed uit, aangezien ik de dag daarop om 05:30 moet beginnen met werken. En nu vind ik mijn werk heel leuk, maar om ‘s avonds tot 23:00 te werken en er 6,5 uur later om 05:30 alweer te staan gaat mij iets te ver. Dat begreep ze ook goed. Toen bood ze aan om een vervanger te zoeken voor mijn vroege dienst, zodat ik de avond ervoor wel zou kunnen werken. Toen zei ik maar bloedeerlijk dat ik daar gewoon geen zin in had. Dat ik veel liever om 04:45 naast m’n bed sta om de winkel te openen, dan dat ik tot 23:00 werk. En toen kreeg ik de opmerking;

‘Maar het is niet altijd een kwestie van zin hebben, toch?’

Deze opmerking maakte mij een beetje boos. Natuurlijk wil ik een collega best helpen. Ik maak er nooit een punt van als ik een half uur langer door moet werken om de afwas weg te werken, zodat een ander dat niet hoef te doen. Maar kritiek hebben op het feit dat ik liever mijn eigen dienst werk in plaats van te ruilen, dat vond ik niet zo leuk. Ik wil na een heftig dagje vol herkansingen gewoon thuiskomen en niets doen. En niet naar huis rennen, m’n werkkleding aantrekken en tot 23:00 werken. Kortom; ik had er gewoon absoluut geen zin in. En dat heb ik maar eens eerlijk gezegd. Achteraf bedacht ik dat ik trouwens niet eens zou kúnnen werken die avond omdat ik dan mijn wekelijke groepstherapie heb. Heb ik meteen weer een mooi punt in te brengen; begin je vol goede moed aan je voornemen om eerlijk te zijn, krijg je alsnog commentaar.

Ik denk dat ik de volgende keer maar weer gewoon een tentamen heb, ziek ben, in Spanje zit en/of de hond uit moet laten.

Weet je wie vanmorgen aan mijn kassa stond bij de Shakies? Harry Piekema, beter bekend als de supermarktmanager van de Albert Heijn reclames! Nu zijn BNers bij de Shakies niet zo heel erg vreemd; Wieteke van Dort is vaste klant en ook de man die Sinterklaas-van-de-landelijke-intocht speelt is al een keer gespot. Maar ik vond het toch wel leuk om de supermarktmanager eens in het echt gezien te hebben. Helaas kan ik op zo;n moment nooit een leuke opmerking eruit gooien. Geen ‘heeft u ook een bonuskaart’ of ‘bent u aan het hamsteren’ vanwege de 2 cakejes die hij kocht. Nee, ik sta altijd maar een beetje schaapachtig te lachen terwijl ik probeer uit te stralen dat het voor mij de normaalste zaak is dat deze persoon bij mij aan de kassa staat.

En gezien meneer Piekema al door 2 andere klanten herkend werd, denk ik dat dat ook maar de beste optie is.

Wie heeft er vanmiddag Oprah gekeken? Het ging over (on)vriendelijkheid, hoe wij ons gedragen tegen kassameisjes, winkelpersoneel, obers en serveersters. Het zijn beroepsgroepen die blijkbaar niet erg vriendelijk benaderd worden.. En toen schoot mij ineens een situatie van afgelopen vrijdagochtend binnen. Ik moest die ochtend om half 6(!!) beginnen bij de Shakies, en vroeg in de ochtend kwam er een meneer langs voor een kopje koffie en een fruitsapje. Toen ik dit voor hem inschonk, vroeg hij aan mij wat het zou gaan kosten. Ik antwoordde netjes dat ik dat even op de kassa uit zou rekenen. En toen kwam de opmerking; ‘Kun jij dat niet eens zonder kassa?!’. Ik stopte even met inschenken, keek hem aan en zag aan zijn gezicht dat het niet grappig bedoeld was. Het kwam er ook nogal verontwaardig uit, minachtend. Met moeite kon ik beleefd glimlachend uitbrengen; ‘Ik werk hier nog maar net dus ik weet de prijzen nog niet uit mijn hoofd meneer’. Wát een onvriendelijke opmerking vond ik dat zeg! Ochtendhumeurtje of niet, ik vind niet dat je dit soort dingen kunt zeggen tegen het meisje dat jou om half 7 ‘s ochtends van koffie voorziet.

Zelf ook wel eens van dit soort situaties meegemaakt? En hoe vriendelijk ben jíj tegen winkelpersoneel?

Vanaf heden ben ik voor een x aantal uur per week zo te bewonderen; achter de balie bij de Shakies op Utrecht CS! Ik was echt dringend opzoek naar een baantje nadat ik nogal blut terug kwam uit Kenia. Maar een flexibel, goedbetaald en leuk baantje vinden in Utrecht is net zoiets als de Lotto winnen; het overkomt een ander, maar nooit jezelf. Ik liep 3 verschillende uitzendbureau’s af, zonder resultaat, en heb gereageerd op heel veel briefjes die aan winkelruiten geplakt waren. Maar overal was er of net iemand aangenomen, óf moest je in de horeca werken (ik heb eens een glas cola in iemands nek gegooid, dus no thanks!) óf waren de werktijden gewoon heel klote. Maar toen ik laatst op het station voor de zoveelste keer een verse shake haalde voordat ik de trein instapte bedacht ik me ineens dat het wel leuk leek om bij de Shakies te werken. Ik heb wel affiniteit met de producten van de Shakies (biologisch, fair trade etc), vindt het lékker (heel belangrijk als je het moet verkopen!) en ze zochten personeel; ideaal! Vandaag heb ik mijn eerste werkdag gehad en het was leuk! Belegde bagels met creamcheese en zalm maken, shakes en koffie inschenken en proberen alle gehaaste en soms onvriendelijke treinreizigers vriendelijk te woord te staan. Het is erg afwisselend en dat maakt een paar uurtjes werken leuk. De heerlijke mozzarella, tomaat & pesto bagel met 60% personeelskorting daarna was ook zeker niet verkeerd.