Sinds kort zit ik op Facebook. Na jaren kon ik de drang niet weerstaan en besloot ik mezelf aan te melden. Het is toch leuk om zo een beetje in contact te blijven met mensen die buiten het bereik van Hyves vallen. Na mijn aanmelding kreeg het ene vrienden verzoek na het andere. Van klasgenoten, vrienden en mede-vrijwilligers uit Kenia. En tussen al die verzoeken kreeg ik ineens een berichtje binnen van Bongo, de chauffeur van het weeshuis waar ik in Kenia zat. Enthousiast en een beetje verbaasd (doen ze in Kenia ook al aan Facebook? Ze hebben geeneens washandjes daar!) voegde ik hem toe, want dit is een leuke manier om een beetje contact te houden met het zuidelijk halfrond. En Bongo leek me wel een veilig persoon om contact mee te onderhouden. Van alle mannen die ik in Kenia leerde kennen, was Bongo een van de weinigen die niet om mijn telefoonnummer/adres/hand vroeg. Keniaanse mannen laten zich niet tegenhouden door leeftijdsverschil, kinderen of een trouwring, zowel die van hunzelf als die van mij. Alles wat blank en vrouwelijk is, is iets om achteraan te jagen. Maar Bongo is altijd een keurige vent geweest. Toch ging het mis. Want hoewel Bongo puur vriendschappelijk blijft, zijn zijn vrienden typisch Keniaans. De afgelopen dagen word ik overspoeld met vriendjes-aanvragen door Keniaanse mannen. Na 5 maanden ‘Sister how are you? I like you! You are so pretty! Give me your number!’ en stiekem briefjes toegestopt krijgen met telefoonnummers en mailadressen dacht ik met 7000 kilometer afstand en 2 verschillende continenten wel van af te zijn. Maar de Keniaanse mannen blijken hardnekkiger dan ik dacht. Facebook is het nieuwe jachtterrein. En dan ben je zelf 7000 kilometer verderop niet meer veilig.

Gespannen zit ik naar de televisie te kijken als bekend wordt gemaakt dat het lichaam van de 12-jarige Milly gevonden is. Een koude vlaag trekt over m’n rug als de politiewoordvoerder het uitspreekt. De haren op m’n armen gaan overeind staan en ik ril kort. Ongelooflijk. Dood gevonden in de tuin van de buurman. Wat een afschuwelijk nieuws voor haar familie, dat je dochter zo aan haar einde komt. Nadat de laatste nieuwsuitzendingen geweest zijn kijk ik nog tot diep in de nacht herhalingen en zap wat rond. het internet op m’n telefoon klik in aan en uit en ik probeer wat uit een boek te lezen. Ik merk dat ik maar moeilijk kan slapen, dat het nieuws mij echt wat doet. Ik begrijp niet goed waarom, maar dan moet ik denken aan de mannen in de TBS kliniek die ik gefotografeerd heb. De mannen waar ik uren mee gesproken heb, waarmee ik heb gelachen, in de zonnetje zat en een stukje taart at. Voor die mannen ben ik toch bepaalde compassie gaan ontwikkelen. Geen liefde of medelijden, maar een soort van begrip voor hun situatie en hoe ze tot hun daden gekomen zijn. Ik ben de menselijke kant van hun verhalen gaan zien, ik heb ze leren kennen.

Maar vannacht in bed besefte ik ineens dat het dus dit soort dingen zijn die sommigen doen. Onschuldige mensen op een afschuwelijke manier om het leven brengen of levenslang beschadigen. Families in verdriet achterlatend. De andere kant van die aardige mannen.

Ik denk er nog een tijdje over na en val uiteindelijk in slaap. Morgen wordt ik wakker in gwoon weer een dag, maar de ouders van Milly staan op in een vreselijke nachtmerrie.

In 6 dagen ging ik van Utrecht naar Almkerk, Heerenveen, Maastricht, Eijsden, de Franse Ardennen en weer terug. Vooral om te fotograferen, maar ook om met mijn klas een fotografie-weekend te houden in het Franse huis van mijn docent. Uren bracht ik door in treinen, bussen en met mijn klasgenoten in de auto, en een week lang at ik Albert Heijn To Go, McDonalds en tankstation. Kapot was ik na deze week. Het was een weekje zoals ik denk dat mijn beroepspraktijk er straks uit zal zien; ontzettend veel doen. Het was heerlijk, en ik was aangenaam verrast dat ik de hele week zo scherp kon blijven. Ik kreeg heel veel energie van alles dat ik moest doen. 3 Dagen achter elkaar ging ik op pad om te fotograferen, en 3 dagen was ik scherp en kreeg ik goed resultaat. Maar zondagavond was het op. Toen ik terug kwam van een geslaagd weekend in Frankrijk zakte ik bijna door mijn benen van de slaap. Erik was gelukkig zo lief om voor mij te koken en vooral niet te veel input van mijn kant te verwachten. Door de vele indrukken, het enorme slaaptekort en lange autoritten kon ik alleen nog maar liggen en vooral niets doen. Maandagochtend kwam ik al 3 uur later dan gepland mijn bed uit, maar kon ik me aardig staande houden. En vanmorgen kwam ik de man met de hamer tegen. Bonkende hoofdpijn, rillerig en vooral heel moe. Ik besloot maar niet te gaan fotograferen en wat kleinere dingetjes die eigenlijk voorrang hadden op te pakken. Ik kreeg het alleen echt niet voor elkaar vandaag. Ik lag in bed tot 9 uur, hing wat rond, nam mijn douche en zette wat foto´s op de computer. Verder was het vooral veel rondhangen, nadenken en energie op doen voor de rest van de week. Om 4 uur sleepte ik me toch maar mijn huis uit om naar Amsterdam te gaan voor wat nieuwe fotorolletjes en wat andere spullen. Op de terugweg kocht ik maar een redbull, omdat ik vanaf het moment dat ik in de trein zat mijn ogen sloot en in een soort van coma lag. Verschrikkelijk duur spul, maar het hielp. Of ik praatte mezelf dat aan, dat kan ook. In ieder geval was ik scherp genoeg om eten voor mezelf te maken en even naar school te gaan om wat foto´s op te halen. En daarna was het weer op. Dus ik denk dat ik al mijn plannetjes maar op schuif tot morgen, en gewoon in mijn bed ga liggen.

Morgen wacht Heerenveen weer op me.

Het trappenhuis van de flat waar ik woon wordt gerenoveerd. Alle muren en trappen krijgen een mooi nieuw kleurtje, alle losse plafondplaten worden vervangen en de ontelbare scheuren in de muren zijn weer mooi dichtgemaakt. Later dit jaar krijgenw e allemaal een mooie nieuwe brievenbus en dan is de make-over compleet. Dat we hiervoor weken aan chaos en bouwvakker in het trappenhuis hebben maakt mij dan echt niets uit. Straks is alles weer mooi. Toch?

Niet dus.

We zijn inmiddels op dag 3 van De Verbouwing en ik heb nu al een gruwelijke hekel aan die rotschilders. Ten eerste is het iedere keer een ware vleeskeuring als ik door het trappenhuis naar binnen of buiten loop. 4 verdiepingen lang wordt ik elke verdieping door 2 paar nieuwe ogen aangestaard en vooral nagestaard. Als ze je aan horen komen leggen ze al hun werkzaamheden neer, je wordt begroet met een kort er krachtig ‘Môge’ en vervolgens gaan ze gewoon naar je staan kijken. Als ik een verdieping lager ben hoor ik vervolgens een flauw lachje en/of een opmerking waarvan ik blij ben dat ik hem steeds niet kan verstaan.

Maar dat is niet het enige. Ik luister sinds maandagochtend onafgebroken en vooral noodgedwongen mee naar fucking Bingo FM. Alle regionale helden zingen mij vanuit het trappenhuis tegemoet. Van die mislukte Frans Bauer en Marianne Weber types, maar dan afkomstig uit Bunnik, Houten of Nieuwegein… Verschrikkelijk… En als ik me dan door het Piratenfestijn in mijn trappenhuis heen heb gesleept en weer thuis ben, kan ik mooi spoorzoekertje doen in mijn eigen huis. Want door alle zooi in het trappenhuis laat ik een mooi wit spoor van stof achter op mijn donkere houten vloer.

Maar het áller ergste, is dat het hier vanaf stipt half 8 ‘s ochtends ruikt naar een fucking truckerscafe. Ik weet niet wat die gasten roken maar het komt echt overal doorheen. Vooral op de gang en in de huiskamer is de lucht echt niet te harden. Ik en mijn huisgenoten roken niet en daarom vinden we deze geur in huis echt niet fijn. Het voelt, gecombineerd met de muziek van Bingo FM, alsof ik in een bruin café woon.

Dinsdagmorgen besloot ik me na 24 uur schildersgeweld gewoon niet zo aan te stellen en me neer te leggen bij de hele situatie. Een beetje Keniaanse Hakuna Matata er in. Geen zorgen, alles komt goed. De rooklucht en Bingo FM trotserend deed ik de deur van mijn huis open om naar school te lopen. En wat zag ik?

En nu woon ik in een real-life versie van het spelletje Apenkooi. Elke ochtend is het adem in, mezelf heel hard langs de steigers wurmen en onder de witte vegen beneden komen.

Ik tel de uren af tot die schilders weg zijn.