Welkom op susansusan.nl, de plek waar ik mijn hart lucht en mijn niet-altijd-even-intense-gedachten met de wereld deel. Mijn naam is Suus, twentysomething en ik woon in de mooiste stad van het land: Utrecht. Hier bezit ik een klein paleisje en studeer ik Documentaire Fotografie, mijn grootste passie & frustratie tegelijk. Naast al het klikken met mijn camera geniet ik vooral met volle teugen van de liefde van mijn leven; 10 juni 2010 ben ik getrouwd met Erik!

Ik eet me ziek aan chocola en heb een zwak voor rode katten, oude fotocamera's, bloemetjesprints en groene thee drinken uit hele grote mokken. Vanaf maart 2009 heb ik 5 maanden in Kenia gewoond, waar ik vrijwilligerswerk heb gedaan in het Dickson Children Centre. Een onvergetelijke tijd! Van mijn kersverse huwelijk tot Afrikaanse-trekjes en de dagelijkse dingen des levens; alles wordt hier beschreven. Ik daag je uit om mee te lezen!



Ikea

“Het ruikt hier naar de Ikea.”

“In je woonkamer. Het ruikt daar echt heel erg naar de Ikea.

Ik kijk hem verbaasd aan. Dat mijn woonkamer een Ikea showroom is, weet ik wel. Mijn eettafel, bank, stoelen, boekenkast, salontafel, tv kastjes, andere stoelen en vast nog wel veel meer dingen zijn van de Ikea. En dan hebben we de slaapkamer en inhoud van mijn keukenkastje nog niet eens gehad. Ter verdediging wil ik hier overigens wel bij vermelden dat Ikea ook gewoon ideaal studentenhuismeubilair levert; goedkoop zonder Leenbakkerlook en het is (redelijk) stevig, maargoed. Kan het naar Ikea ruiken? Ziekenhuisgeur en de wcverfrisserlucht ken ik wel, maar de Ikea odeur? En al zou het zo zijn, zou die lucht na 3 jaar niet verdwenen moeten zijn? Ik sta op uit mijn stoel en loop de gang in. Met mijn neus extra scherp afgesteld ga ik de woonkamer weer in. Hij heeft gelijk. Een mix van karton, goedkoop hout en andere materialen. Mijn huis ruikt inderdaad naar de Ikea.




Fernsehen

Mijn vertrouwde kamer; ik ben er weer! Als is het woord ‘kamer’ niet helemaal op zijn plaats. Het staat zo vol met dozen, tassen en kratten gevuld met kleding, souvenirs en andere spullen dat het meer op een opslagloods dan mijn crib lijkt. Iets simpels als douchen of een broodje smeren is een hele dagtaak; ik heb niets in huis of moet eerst 15 dozen doorspitten op zoek naar mijn handdoeken. Maar ik ben thuis. Nadat ik gisteravond Erik gedag had gekust en de deur achter me dicht trok overviel me een heerlijk gevoel; na 5 maanden weer alleen in mijn huisje. Mijn eigen spulletjes, eindelijk allemaal op een plek en geen spoor van de jongen die 5 maanden in mijn kamer leefde. Het voelde als mijn huis, als thuis. Heerlijk. Ik maakte een kop thee voor mezelf, sloot de DVD speler aan en liet me languit op bed vallen. Dit moest gevierd worden met Sex and the City, seizoen 3. Ik nam een slok van m’n thee en zette de tv aan. Daar kreeg ik niet geheel wat ik verwachtte. Geen Nederland 1, RTL4 of SBS6, maar ARD, ZDF en NDR Fernsehen.

Een souvenir van mijn Duitse onderhuurder.