Eigenlijk is het al vér voorbij mijn bedtijd, gezien het tijdstip dat ik vanmorgen opstond (5 uur) en het tijdstip da ik er morgen weer uit moet (7 uur). Maar ik kan gewoon níet slapen. Morgen heb ik het namelijk Het Gesprek met De Fotograaf Waar Ik Stage Wil Lopen. Het heeft me heel wat moed en brutaliteit gekost om een gesprek met deze persoon te regelen en ik zat giechelend van angst en zenuwen achter de computer toen ik de mail verstuurde met een waslijst aan redenen waarom ik een goede stagiar zal zijn. Toen ik na een paar weken heen-en-weer mailen vanmiddag ein-de-lijk de bevestiging had dat we morgen gaan praten, heb ik stiekem een klein vreugdedansje gedaan in huis. Het exacte verhaal zal ik hier nog wel even op schrijven, maar neem maar aan dat het echt de grap van het jaar wordt als ik een stageplek bij deze persoon zal krijgen. En hoewel ik nooit voorspelling van de uitslag durf te geven, zowel van voetbalwedstrijden als van mijn eigen leven, bang dat het mis loopt, durf ik nu met een klein beetje zekerheid te zeggen dat ik een kans heb morgen, om die plek te krijgen. Maar dat moet ik wel eerst nog voor elkaar zien te krijgen! Mijn mooiste jurkje hangt klaar, mijn portfolio ligt gewassen en gestreken in mijn tas en beste-brownie-ooit staat in de koelkast te wachten om morgen meegenomen te worden. Ik heb er zin in… en vind het dood- en doodeng tegelijk.

Dit is het allerliefste jongetje ter wereld; mijn neefje Daniël. Hij kan gewoon níets verkeerd doen. Elk boertje van dat kleine manneke is schattig, en elk scheetje is lief. Als hij een uur ligt te gillen, is het zielig, niet irritant. (Oké een klein beetje, maar vooral zielig!) En elke keer als ik mijn mooie kleine neefje zie, wil ik hem in mijn tas stoppen en mee naar huis nemen… De meeste tantes ontwikkelen liefde voor een baby.

Ik krijg last van kleptomanie.

Na echt wekenlang keihard te hebben gewerkt was het vandaag de grote dag van mijn eindbeoordeling, in HKU-terminologie beter bekend als de ‘werkschouw’. Hiervoor moet ik in een lokaal het werk wat ik voor alle vakken gemaakt heb ophangen en wordt de totaliteit beoordeeld. Het werk dat ik het afgelopen half jaar gemaakt heb bestond uit foto’s voor mijn technische fotografie vak, een nog lopende serie voor documentair, mijn portfolio, een boekje en presentatie voor ‘algemeen beeldende ontwikkeling’ en een eigen project dat ik in Kenia gedaan heb. Op de dag van de eindbeoordeling krijg je met een aantal medestudenten een lokaal tot je beschikking en moet je elkaar helpen met elkaars werkophangen en afhalen. Vervolgens komt de beoordelingscommissie binnen en moet je een verhaaltje houden over je afgelopen half jaar; je groei en ontwikkeling, wat je allemaal gedaan hebt, hoe dat gegaan is en wat je plannen voor het aankomende half jaar zijn… Dan gaat de commissie door naar een andere student in een ander lokaal, en moeten wij in de tussentijd het werk van de volgende student ophangen. Zo ziet de dag er dus een beetje uit. Met een ongelooflijk slaaptekort, heel veel stress en zenuwen sta je daar dus best kwetsbaar voor 5 docenten. Alles waar je maandenlang keihard aan gewerkt hebt hangt bij elkaar ; een behoorlijk met-je-billen-bloot-moment!

Omdat ik tijdens de individuele vakbeoordelingen één vak niet gehaald had was ik echt heel bang voor de werkschouw vandaag. Natuurlijk was de rest wel goed gegaan, maar het documentaire deel van de studie is heel belangrijk en dat loopt echt nog niet goed. Gelukkig begon het zelfvertrouwen al wat te stijgen toen al mijn werk eenmaal in het lokaal hing; het zag er bij elkaar allemaal goed uit! Het is echt heel fijn om al het werk dat je in een half jaar gemaakt hebt in een mooi wit lokaal te zien hangen. Mijn docenten dachten daar blijkbaar hetzelfde over, want toen ik eenmaal aan de beurt was voor mijn beoordelingen waren ze best positief! Natuurlijk ging dat ene vak niet goed, maar ze kwamen met heel veel mogelijke oplossingen voor de problemen die ik daar heb. Ze waren ook positief over mijn portfolio en over de foto’s die ik voor mijn technische vak gemaakt had. Na een korte huilbui van mijn kant en nog wat legendarische opmerkingen van mijn docent (die overigens een glanzend gouden broek droeg – langleve de kunstacademie!) zat mijn werkschouw er op en viel er zo’n enorme last van mij af! Ik heb echt wekenlang hele dagen doorgewerkt, maximaal 5 uurtjes per nacht geslapen en ZO veel moeten doen. Als dat vervolgens positief ontvangen wordt door je docenten, is dat echt een heel fijn gevoel. Maar vooral het idee dat ik na al deze weken stressen en doorwerken gewoon vakantie heb is echt geweldig.

Nadat al mijn klasgenoten beoordeeld waren kregen we allemaal een cijfer, en uiteindelijk kreeg ik een 6,5. Ik was daar echt heel verbaasd over omdat ik had verwacht dat ik een lager cijfer zou halen omdat een vak niet goed loopt. Hoewel het natuurlijk geen 8 is, is het wél een mooie voldoende en kan ik met veel vertrouwen mijn komende half jaar in! Maar nu eerst even heel wat uurtjes slaaptekort in halen; ik ben na de afgelopen weken echt he-le-maal gesloopt. Weltrusten!

Mijn studie is op dit moment echt een groot brok stress. Elke keer als de beoordelingen voor mijn vakken in zicht komen moet ik weer concluderen dat het drukker was dan voorheen, en denk ik dat het vast nooit meer zo erg wordt. Maar het kan dus gewoon altijd erger. Deze periode is echt de meest drukke en stressvolle periode van de afgelopen 3 studiejaren. Ik zit echt tot in mijn nek aan het werk, en de laatste keer dat ik uitgerust wakker werd kan ik mij niet meer herinneringen. Nu wordt ik elke ochtend verschrikt wakker, en schiet het hele to-do lijstje van die dag meteen door mijn gedachten. Niet ontspannend naar het ochtendjournaal kijken en al krabbend en gapend naar de keuken slenteren voor een kop thee en een broodje. Ik ga van mijn bed rechtstreeks naar mijn computer, en 16 uur later leg ik diezelfde weg in omgekeerde richting weer af. Ik wordt gek van die dagen achter een scherm, waar geen eind aan lijkt te komen. Mijn productiviteit is ook echt minimaal door het slaaptekort.

En juist als de stress en het slaaptekort over dreigen te slaan naar een mini-depressie, probeer ik het werken ook zo leuk mogelijk te maken. Dat moet echt, anders houd ik dit niet vol. Ik mag de hele dag in mijn huispak rondlopen, met superzachte blauwe kniesokken en een frommelkapsel. En en nachtje doorhalen gaat niet zonder kop thee en reep chocolade. Als ik zo onder de stress zit als nu, zijn het juist de heel kleine dingetjes waar ik echt heel blij van kan worden. Zoals dat een zakje chocolademelk, dat ik verfrommeld tussen mijn bakspulletjes vond. Een souvenirtje van een weekend Texel, waarin ik verslaafd raakte aan warme chocolademelk. Nu is het mijn redding in de volgende horde naar de beoordelingsweek; een essay over het thema de stad binnen de fotografie. Een draak van een essay, waarbij ik het halen van de deadline al lang heb opgegeven. En juist dan, als je je computer uit pure frustratie wel van het dak af kunt gooien, is dat kopje chocolademelk zo lekker. Ik dronk het langzaam op, met de warme mok tussen mijn koude handen geklemd.

Ik kan er weer even tegenaan.