De vakantie in beeld komt nog, maar kijk eens wat ik heb, kijk eens wat ik heb…. de foto’s van ons trouwsprookje!

(That reminds me; misschien moet ik eens een plug-in installeren waardoor de foto’s groter worden als je er op klikt…) Gedaan! In alle posts die vanaf nu geschreven worden kun je op de afbeeldingen klikken.

Mijn kleine neefje is zich aan het ontwikkelen in het meest schattige kereltje ooit! Hij is ontzettend energiek en vrolijk, en alles wat er om hem heen gebeurt is een heel avontuur. Zijn grijpgrage handjes beginnen ondertussen helaas wel steeds pijnlijker te worden, want lange haren of een bewegend gezicht zijn natuurlijk heel leuke dingen om even lekker in te knijpen en aan te trekken. Maar verder is het een heel lief ventje… meestal tenminste! Want als iets hem niet bevalt gaat hij tekeer als Louis van Gaal die op een persconferentie een vraag krijgt die hem niet bevalt. Ook is het een kleine ekster op het gebied van wat je eet of drinkt. Of het nu taart, ijs, brood of bier is, meneertje wil het ook. En het liefst zo snel mogelijk!

En dan is het ook nog eens een pain in the ass om te fotograferen. Valt z’n speentje uit z’n mond? Janken? Kan hij niet snel genoeg dat ene speeltje pakken? Janken. Is mama 1,5 seconde buiten zijn gezichtsveld? Heel hard janken. En als hij niet huilt, dan beweegt hij alle kanten en ben ik meer bezig om hem om te draaien dan om hem te fotograferen. Ook waren de gebruikelijk ‘Heeeeeeeeee’ en ‘Danieeeeel JAAAAA’ niet genoeg om hem aan het lachen te krijgen. Terwijl ik met mijn ene hand mijn camera vast hield, rammelde ik met mijn andere hand met een speeltje om hem proberen te laten lachen. Het lukte amper. Blijkbaar ben ik alleen maar interessant als er aan mijn lange haren getrokken kan worden.

Maar hij komt er mee weg, nog wel. Want één klein lief lachje, en zijn fotograferende tante is weer helemaal verkocht. Het is een klein boefje, maar wel een hele lieve.

Koud, glad, onhandig, beperkend, de-NS-lamleggend… Er valt veel te zeggen over de sneeuw die er nu al bijna een maand min of meer onafgebroken ligt, maar volgens mij vergeten wij ondanks al het ongemak een heel belangrijk ding. Want als ik ‘s ochtends vroeg totaal verkleumd met mijn camera door de weilanden van Giessenburg loop, vind ik het winterse weer vooral ontzettend mooi!

Mijn grote documentaire-fotografie-project van dit jaar gaat over christelijke evangelisten. Het heeft voor dit project veel te lang geduurd voordat ik wist wat ik leuk vond en wilde doen, maar nu heb ik het helemaal gevonden! Gister ben ik de hele dag mee geweest met een groep twintigers die elke dag op pad gaan om te evangeliseren. Ze zijn vaak te vinden in de binnenstad van Gorinchem waar ze op straat staan en mensen aanspreken, maar vaak gaan ze ook deur aan deur bij mensen langs, spandoeken ophangen, borden plaatsen of mensen dopen in een riviertje (ja, echt waar!). Een heel bijzonder groepje dus! En zo zat ik gisterochtend om half 8 al in de bus richting Gorinchem, en na nog een kort busritje en 20 minuten lopen langs de weilanden zat ik in de huiskamer van een boerderij in Giessenburg. Niets bijzonders zou je denken, maar er staat dus gewoon levensgroot ‘Jezus redt’ op het dak van deze boerderij geschilderd! Er loopt overigens nog steeds een rechtszaak tussen de bewoner en de gemeente die de tekst van het dak af wil hebben, en het is afgelopen jaar ook heel veel in de media geweest. Maar deze boerderij was het startpunt van een dagje evangeliseren gister. We gingen eerst naar de binnenstad van Gorinchem (in een busje behangen met religieuze teksten), waar ik zo’n 2 uur lang foto’s heb gemaakt van het werk op straat. Vervolgens weer terug naar de boerderij om te lunchen, daarna naar een bidstond (een uur lang bidden, pfoeh…) en uiteindelijk weer naar het centrum van Gorinchem om nog wat te evangeliseren. Wat een bijzondere dag was het zeg! Ik vond het heel mooi om te zien dat de jongens zo’n grote passie hebben en er gebeurden ook bijzondere dingen. Zo spraken ze op straat een jongen die ter plekke besloot dat hij zich diezelfde dag nog wilde laten dopen! Helaas is dat uiteindelijk niet doorgegaan, maar toch was het een bijzonder dagje! Er was ook een ander evangelisatieteam in Gorinchem, die met een grote bus naar allerlei housefeesten door het hele land gaan om daar onder de bezoekers te evangeliseren. Ik ga binnenkort ook eens met deze mensen mee naar een housefeest om het werk dat ze doen te fotograferen! Echt zo leuk allemaal! Het werk van al deze mensen vind ik heel bijzonder, en het zijn ook echt leuke mensen allemaal! Geen enge jehova’s of wereldvreemde relifanaten. Maar echt mensen van deze tijd, die op een moderne manier mensen in aanraking willen brengen met het christelijk geloof. Aan het einde van dag gister was ik echt helemaal gesloopt. Iedereen was heel enthousiast, en ze kwamen ook steeds met ideeën voor mijn project! Mensen die ik moet bezoeken, evenementen waar ik heen moet gaan of werkzaamheden die ik nog moet gaan zien… En om geheel in de evangeliseer-sfeer te blijven heb ik ook wat huiswerk gekregen; verschillende brieven, een boekje en een 2 uur durende dvd over waarom de evolutietheorie onzin is. Ik heb helemaal in in mijn project!