“En je bent me nog niet zat?”

“Nee. Maar ik ben het wel zat dat je die vraag steeds stelt.”

Toen ik bekend maakte dat ik 5 maanden naar Kenia zou gaan, kreeg ik van alle kanten advies. Gevraagd of ongevraagd: iedereen had een mening hoe ik dingen aan moest pakken.  Hoe ik mijn ticket moest boeken, hoe veel sokken ik mee moest nemen en waar ik mijn geld en paspoort het beste kan verstoppen (ondergoed blijkt veruit de favoriete verstopplaats). Vaak kreeg ik advies van mensen die niet eens in de buurt van Kenia zijn geweest, maar die mij toch precies wisten te vertellen welke wildparken ik moet bezoeken, wat het weer daar is en op welk tijdstip de gnoes bij de waterplas een drankje gaan doen.  Ik begrijp wel dat iedereen het goed bedoelt en ik heb er soms ook écht wat aan gehad. En als ik een ding geleerd heb van al die adviezen, is het toch wel om vriendelijk te blijven lachen, hoe vermoeiend en onzinnig het advies ook is… Het is niet zozeer dat ik het vervelend vind dat mensen zich met mijn reis willen bemoeien, maar wáár ze zich mee bemoeien. Echt over de meest kleine, onbenullige dingen kreeg ik een 0plan van aanpak gedicteerd. Maar niemand die mij advies heeft gegeven bij een van de voor mij meest belangrijke en moeilijke dingen van die hele reis; voor 4 maanden afscheid nemen van je vriendje.

Want wat zeg ik morgen op het vliegveld? Hoe neem je afscheid van degene die zó ontzettend belangrijk voor je is? En hoe doe ik dat zonder zwaar-depressief naar Kenia te vertrekken? En al die afgelopen weken, heb ik dat wel goed aangepakt? Want vertel mij eens he, wat doe je als vriendlief met natte ogen bekent dat hij je echt heel erg gaat missen? Nou? Ik ga dan als een soort Emile RatelSuus een heel verhaal houden over dat het goed komt, dat we die 4 maanden makkelijk doorkomen en TSJAKKAAAA we komen er sterker uit!! Terwijl vriendlief eigenlijk gewoon veel liever een knuffel, een kus en de woorden ‘ik ga jou ook missen’ wil horen. Na een aantal woordenwisselingen heb ik dat ook door.

Bij moeilijke momenten heb ik de neiging om een peptalk te geven. Het komt wel goed, en zo niet, dan leer je er wel van. Zo praat ik het voor mezelf goed, maar ook voor bijvoorbeeld vriendinnen die een kutbeoordeling gehad hebben, terwijl ze eigenlijk veel liever hebben dat ik meega in het afzeiken van docenten, beoordelingen en de hele kunstacademie. Maar dat zit gewoon niet in mijn genen. Niet dat ik nou zo’n ras-positivo ben, maar ik heb toch altijd sterk de neiging om bij slecht nieuws, nare situaties en afscheid allemaal pluspunten en leermomenten op te noemen. Bij mijn naderende afscheid van Erik werkt die tactiek echt voor geen meter. Misschien ook wel omdat ik er zelf helemaal niet in geloof. Ik ga hem gewoon echt verschrikkelijk missen. Er zijn veel meer mensen die ik ga missen, maar 4 maanden zonder Erik… De laatste dagen samen waren dan ook gevuld met knuffels, kusjes en lieve woorden. Morgen zullen er ongetwijfeld nog vele volgen, ondergedompeld en dikke tranen en gesnotter. Om het positieve er toch een beetje in te houden (old habits die hard), zijn Erik en ik met onze eigen logica gekomen. Leest u mee?

We zien elkaar altijd van vrijdagavond tot zondagavond. Dat is 48 uur, dus 2 dagen. We zien elkaar 16 weekenden niet, dus dat ik 16 maal 2 dagen, dus 32 dagen zonder elkaar. Van 5 juli tot 2 augustus gaan we samen backpacken, dat zijn 29 dagen met elkaar. 32 Dagen zonder min 29 dagen mét is in totaal eigenlijk maar 3 dagen zonder elkaar. En die 3 dagen zonder elkaar redden we makkelijk.

Het is logica onder invloed van anti-malariapillen.