Leven en dood. Het zijn twee uitersten, die toch zo nauw met elkaar verweven zijn. Ik heb er veel over nagedacht deze week; ze speelden beiden een grote rol de afgelopen dagen.

Morgen vieren we het leven, dat van mijn kleine neefje.Vandaag is het een jaar geleden dat hij geboren werd. Dat kleine mannetje dat van een groepje mensen ineens ouders, grootouders en ooms en tantes maakte. Wat genoten we van zijn prille leven de afgelopen 12 maanden, en wat is het al ondenkbaar dat hij er ooit niet was.

Erik vierde gisteren ook zijn verjaardag. De eerste als getrouwde man, samen in ons huis in Utrecht. “Het leven begint bij 25″, zei hij met een grote lach, toen hij de kaarsjes op zijn chocoladetaart uitblies.

Maar het leven stopt soms ook bij 55, zonder waarschuwing vooraf. Woensdag overleed mijn oom in zijn slaap, en dinsdag begraven wij hem. Een ontzettend verdrietige gebeurtenis, die eigenlijk veel te vroeg plaats vind.

Het was een rare week waarin ik tussen totale uitersten heen en weer geslingerd werd. Van kaarsjes uitblazen tot een intens verdrietige opa en oma troosten. En dat in slecht een paar uur tijd. Maar ik merk dat ik er vrij rustig onder blijf. Misschien komt het door Kenia, waar ik een begrafenis meemaakte die zo totaal ontnuchterend werkte dat het mijn kijk op leven en dood misschien wel fundamenteel veranderd heeft. De dood hoort bij het leven, daar in Afrika helemaal. Geen plechtig einde, gecondoleerd en ceremonieel gedoe. Het leven komt zoals het komt, en gaat ook meteen weer door. En wij die denken dat we alles kunnen, hebben er totaal geen grip op. En moeten het maar nemen zoals het gaat.

De afgelopen maanden is een dak in Giessenburg regelmatig in het nieuws geweest. Twee jaar geleden schilderde evangelist Joop van Ooijen de tekst ‘Jezus Redt’ op het dak van zijn boerderij. Binnen 2 maanden stond de gemeente op de stoep met de mededeling dat dit niet mocht. Er was geen vergunning, de letters van de tekst zouden te groot zijn en de contrasterend witte dakpannen die de tekst vormen zouden niet in het landschap passen. Via verschillende rechtszaken is half juli de definitieve uitspraak gedaan dat de gemeente gelijk heeft, en dat de tekst van het dak verwijderd moet worden. Maar in de uitspraak stond dat de witte pannen verwijderd moesten worden, níet de tekst. Zo probeerde de gemeente vrijheid van godsdienst en meningsuiting te omzeilen. Maar je kon er natuurlijk van uit gaan dat Joop de uitspraak vand e rechter zou omzeilen.

En zo werden de dakpannen vanmorgen rood en oranje. Via mijn fotoproject over de evangelisten waarover ik kort geleden nog schreef, kwam ik zo nu en dan bij Joop over de vloer. Een van de evangelisten die ik in in het boek gefotografeerd heb is namelijk een van de zonen van Joop. Omdat ik mijn project op een laag pitje blijf voortzetten ga ik zo nu en dan nog met de evangelisten op pad. En zo was ik er vandaag dus bij om het overschilderen van de pannen mee te maken, samen met 2 cameraploegen en verschillende fotografen.

Vanavond en morgen zul je het veelvuldig op het journaal en in de krant kunnen bekijken, maar de eerste foto’s vind je alvast hier. Ik ben benieuwd naar de reactie van de gemeente als ze de nieuwe kleur zien. Zelf ben ik van mening dat deze tekst moet blijven staan, en dat het belachelijk is dat de gemeente hier zo veel problemen van maakt. Grote (reclame) teksten op daken in de directe omgeving blijken prima te kunnen, maar Jezus Redt is voor de gemeente Giessenburg misschien toch iets te confronterend…

Weet je wie vanmorgen aan mijn kassa stond bij de Shakies? Harry Piekema, beter bekend als de supermarktmanager van de Albert Heijn reclames! Nu zijn BNers bij de Shakies niet zo heel erg vreemd; Wieteke van Dort is vaste klant en ook de man die Sinterklaas-van-de-landelijke-intocht speelt is al een keer gespot. Maar ik vond het toch wel leuk om de supermarktmanager eens in het echt gezien te hebben. Helaas kan ik op zo;n moment nooit een leuke opmerking eruit gooien. Geen ‘heeft u ook een bonuskaart’ of ‘bent u aan het hamsteren’ vanwege de 2 cakejes die hij kocht. Nee, ik sta altijd maar een beetje schaapachtig te lachen terwijl ik probeer uit te stralen dat het voor mij de normaalste zaak is dat deze persoon bij mij aan de kassa staat.

En gezien meneer Piekema al door 2 andere klanten herkend werd, denk ik dat dat ook maar de beste optie is.

Toch wel hip; je eigen bruidsboeket als achtergrondafbeelding op je telefoon. Het is de Jamba-wallpaper voor de pasgetrouwde vrouw…