Dat hij er een verdiende, dat vond eigenlijk iedereen. Maar dat hij er ook daadwerkelijk een zou krijgen, was vooral voor hem zelf de verrassing van zijn leven. Na maandenlang een geheimpje voor ons gehouden te hebben, was het zaterdag eindelijk zo ver. Mijn opa werd Lid in de Orde van Oranje Nassau. Hij kreeg een lintje!
Opa en zijn Brons
In 1981 kreeg mijn opa, werkzaam bij het waterschap, de opdracht om een oud dieselgemaal te slopen. Toen hij een kijkje ging nemen in het vervallen gebouwde dat al 50 jaar niet meer gebruikt werd, raakte hij op slag verliefd op de zogeheten Brons-motor in het gemaal. Vernoemd naar de uitvinder, meneer Brons. In plaats van het gebouwtje te slopen, vroeg hij aan zijn baas of hij het op mocht knappen. En dat mocht, als het maar geen geld zou kosten. Ruim 2 jaar is hij in zijn vrije tijd bezig geweest om de motor en het gebouwtje op te knappen, met zijn eigen materialen en kennis. De ‘Brons’ liep weer en het gemaal kon weer malen. Nu 30 jaar later is mijn opa nog elke week te vinden in ‘zijn’ gemaal. Twee hoogbejaarden, een Brons-motor van inmiddels 100 jaar oud en een vitale man van 83. Hij poets de motor, onderhoudt het gebouw en houdt elke maand samen met oma open dagen voor belangstellenden. De motor van het gemaal is uniek in Nederland, letterlijke de enige in zijn soort die nog bestaat. En dat het net zo uniek is dat mijn opa al 30 jaar lang vol liefde en geheel vrijwilliger voor haar zorgt, bleef ook anderen niet onopgemerkt. Zonder hem was het gemaal al lang gesloopt, maar nu staat het op de provinciale monumentenlijst. Omdat de Brons-motor in het gemaal dit jaar 100 jaar oud is (het gemaal zelf stamt uit 1877) werd besloten om ook opa eens flink in het zonnetje te zetten.
Verrassing van z’n leven
Nietsvermoedend vertrok hij zaterdagochtend dan ook naar zijn gemaal, voor de viering van het honderdjarig bestaan. Dat hij zijn nette pak aan moest vond hij wel wat vreemd, want als hij zijn machine laat malen draagt hij altijd een overall vanwege de olie en het vet dat er bij komt kijken. Maar oma had hem verteld dat het moest voor een foto voor in de krant, dus vooruit. Toen hij aan kwam en alle kinderen en kleinkinderen aan kwamen lopen vond hij dat al wat vreemd. Dat we daarna met zijn allen in een bootje naar het kerkje even verderop gevaren werden kon hij ook al niet echt plaatsen. En toen hij onder luid applaus het kerkje in stapte dat bomvol zat met vrienden en bekenden, begreep hij er helemaal niets meer van. Een paar mooie toespraken volgden, maar opa voelde nog steeds geen nattigheid. Pas toen de burgemeester het woord nam, kwam het in hem op dat er misschien wel eens wat meer aan zat te komen dan lovende woorden. En toen kwam het hoge woord er uit; opa werd koninklijk onderscheiden. Zijn gezicht vertrok, en de tranen sprongen in zijn ogen. Het was een prachtig moment toen hij het lintje opgespeld kreeg. Ik voelde me ontzettend trots en slikte een paar tranen weg tussen het fotograferen door. Opa, die al die aandacht en eer totaal niet gewend is en daar ook niet naar werkt, genoot gelukkig zichtbaar van alle aandacht. Het was de dag van zijn leven, vertelde hij later. Ook voor mij, het oudste kleinkind. Ineens besef je hoe bijzonder het eigenlijk is wat opa al die jaren al doet voor zijn gemaal. De motor is dan misschien wel een Brons, maar mijn opa is goud waard!
Met de hele familie vertrekken we vanaf het gemaal naar de kerk
De schipper van ons bootje
De regen kan de pret niet drukken
Een nietsvermoedende opa geniet…
Het kerkje zit bomvol vrienden en bekenden
Opa met zijn kinderen
“U krijgt een koninklijke onderscheiding.” Opa schiet vol…
Opa krijgt het lintje opgespeld, vanwege de vele fotografen was dit helaas het beste plekje voor mij om een foto te maken.
De bijbehorende oorkonde
Felicitaties
HDe Koninklijke onderscheiding
Terug varen in een mooie sloep met Hollandse vlag
Terugblik