De afgelopen maanden is een dak in Giessenburg regelmatig in het nieuws geweest. Twee jaar geleden schilderde evangelist Joop van Ooijen de tekst ‘Jezus Redt’ op het dak van zijn boerderij. Binnen 2 maanden stond de gemeente op de stoep met de mededeling dat dit niet mocht. Er was geen vergunning, de letters van de tekst zouden te groot zijn en de contrasterend witte dakpannen die de tekst vormen zouden niet in het landschap passen. Via verschillende rechtszaken is half juli de definitieve uitspraak gedaan dat de gemeente gelijk heeft, en dat de tekst van het dak verwijderd moet worden. Maar in de uitspraak stond dat de witte pannen verwijderd moesten worden, níet de tekst. Zo probeerde de gemeente vrijheid van godsdienst en meningsuiting te omzeilen. Maar je kon er natuurlijk van uit gaan dat Joop de uitspraak vand e rechter zou omzeilen.

En zo werden de dakpannen vanmorgen rood en oranje. Via mijn fotoproject over de evangelisten waarover ik kort geleden nog schreef, kwam ik zo nu en dan bij Joop over de vloer. Een van de evangelisten die ik in in het boek gefotografeerd heb is namelijk een van de zonen van Joop. Omdat ik mijn project op een laag pitje blijf voortzetten ga ik zo nu en dan nog met de evangelisten op pad. En zo was ik er vandaag dus bij om het overschilderen van de pannen mee te maken, samen met 2 cameraploegen en verschillende fotografen.

Vanavond en morgen zul je het veelvuldig op het journaal en in de krant kunnen bekijken, maar de eerste foto’s vind je alvast hier. Ik ben benieuwd naar de reactie van de gemeente als ze de nieuwe kleur zien. Zelf ben ik van mening dat deze tekst moet blijven staan, en dat het belachelijk is dat de gemeente hier zo veel problemen van maakt. Grote (reclame) teksten op daken in de directe omgeving blijken prima te kunnen, maar Jezus Redt is voor de gemeente Giessenburg misschien toch iets te confronterend…

Zie hier; mijn allereerste fotoboek, over de evangelisten die ik een half jaar volgde. Of beter gezegd; het allereerste fotoboek waar ik trots op ben. Of NOG beter gezegd; het allereerste fotoboek dat niet alleen bij mij in de kast zal staan. Vanwege de vele mensen die ik een bedankt-voor-je-hulp-dus-hier-een-exemplaar fotoboek verschuldigd ben en het pietsie-beetje interesse dat anderen hebben getoond om een exemplaar te kopen, heb ik besloten om mijn boek te laten drukken. In een kleine oplage, van waarschijnlijk 20 stuks. Het is een behoorlijke investering, want ook een fotoboek is niet gratis. 20 Boeken laten drukken kost een paar honderd euro, maar ik kan een deel daarvan wel terug verdienen met de verkoop. En voor het zo ver is moet er nog een heleboel gebeuren. Ik wil graag dat een professionele vormgever eens naar mijn boek kijkt, en van een aantal foto’s moet ik de negatieven echt een stuk beter inscannen. Ook vind ik het lettertype echt heel erg lelijk en moet ik opzoek naar een betere bindmethode. Maar hoe tof zou het zijn als mijn fotoboek straks bij anderen in de kast staat?! Een echte Susan Eikenaar, tussen je kookboeken, chicklit en familiealbums!

Tegen de tijd dat het allemaal wat concreter is, laat ik meer zien & weten!

Van maart tot november 2008 heb ik een fotoserie gemaakt over een TBS kliniek in Brabant. In deze zogenaamde ‘longstay’ kliniek woonden toen 44, nu 88, TBS-gestelden bij wie de therapieën in de behandelklinieken nooit echt zijn aangeslagen. Ze worden nog steeds in staat geacht om bij terugkeer in de maatschappij te doen waar ze voor veroordeeld zijn; moord, verkrachting, pedofilie of extreem gewelddadig gedrag. De kans dat ze ooit nog vrijkomen is daardoor erg klein, en ze ‘wonen’ nu dus achter hoge hekken en meters tralies. Als fotograaf was ik heel erg geïnteresseerd in hoe deze omgeving er uit zag. Een wereld die totaal verborgen blijft voor de rest van Nederland. Het fascineerde mij dat de mensen, de TBS’ers, waar zo veel om te doen is en die in discussie een groot deel uitmaken van de maatschappij, ook weer totaal afgesloten zijn van diezelfde maatschappij. Hoewel iedereen mij voor gek verklaarde en wel dacht te weten dat het mij nooit zou lukken om daar binnen te komen, had ik een half jaar later 10 bezoeken aan de kliniek gebracht, 3 interviews met TBS’ers gehouden en honderden foto’s gemaakt. Dit heb ik uiteindelijk verwerkt in een fotoserie en artikel, dat enthousiast werd ontvangen bij de kliniek.

Twee foto’s uit de serie die ik gemaakt heb.

Vanavond wordt op Nederland 2 de documentaire Longstay uitgezonden. De 2 filmmakers volgden een aantal mannen uit de kliniek waar ik ook geweest ben. Waar privacy in mijn project een gevoelig onderwerp was, worden 5 bewoners vanavond herkenbaar in beeld gebracht. Onder hen is Willem, een man die ik ook gefotografeerd en geïnterviewd heb. Ik ben heel benieuwd naar de documentaire, en stiekem heb ik er zelfs wel zin in om te zien hoe het met de mannen gaat en hoe de inmiddels voltooide nieuwbouw er uit ziet. Ik denk dat het voor iedereen heel erg interessant is om een kijkje te nemen in de wereld van een TBS’ers die nooit meer vrij komt en waarschijnlijk altijd een uitzicht met tralies zal hebben. Mijn project heeft diepe indruk achtergelaten op mijzelf, en mijn blik op TBS en de mannen in dit systeem voorgoed veranderd. Dus kijken allemaal!

Longstay, vanavond om 22:40 op Nederland 2.

Bekijk de uitzending hier op uitzendinggemist.nl

Afgelopen zaterdag stond ik in het Algemeen Dagblad! De dag ervoor was ik in de stad aan het fotograferen met de technische camera van school, een groot apparaat waarbij je met een doek over je hoofd staat om alles goed te kunnen zien. Zoiets trekt altijd veel aandacht! Ik ben er nu een paar keer mee op pad geweest, en iedere keer wordt ik aangesproken, nagewezen, aangestaard en vooral gefotografeerd. En vrijdag stond er dus ineens een journalist naast mij. Het was een erg grappig gesprek en hij heeft heel veel foto’s van mij gemaakt terwijl ik met de doek over mijn hoofd stond. De situatie werd een beetje bizar toen iemand foto’s begon te maken van de journalist die weer foto’s van mij maakte. En dat terwijl ik ook een foto van een standbeeld op het Domplein stond te maken… Goed, hier het stukje. Mijn 15 minutes of fame!