“Het ruikt hier naar de Ikea.”

…

“In je woonkamer. Het ruikt daar echt heel erg naar de Ikea.

Ik kijk hem verbaasd aan. Dat mijn woonkamer een Ikea showroom is, weet ik wel. Mijn eettafel, bank, stoelen, boekenkast, salontafel, tv kastjes, andere stoelen en vast nog wel veel meer dingen zijn van de Ikea. En dan hebben we de slaapkamer en inhoud van mijn keukenkastje nog niet eens gehad. Ter verdediging wil ik hier overigens wel bij vermelden dat Ikea ook gewoon ideaal studentenhuismeubilair levert; goedkoop zonder Leenbakkerlook en het is (redelijk) stevig, maargoed. Kan het naar Ikea ruiken? Ziekenhuisgeur en de wcverfrisserlucht ken ik wel, maar de Ikea odeur? En al zou het zo zijn, zou die lucht na 3 jaar niet verdwenen moeten zijn? Ik sta op uit mijn stoel en loop de gang in. Met mijn neus extra scherp afgesteld ga ik de woonkamer weer in. Hij heeft gelijk. Een mix van karton, goedkoop hout en andere materialen. Mijn huis ruikt inderdaad naar de Ikea.

“En je bent me nog niet zat?”

“Nee. Maar ik ben het wel zat dat je die vraag steeds stelt.”

Laat 2009, naast een jaar vol geluk, gezondheid, genot en gekke gebeurtenissen, alsjeblieft het jaar zijn waarin we ons taalgebruik een beetje oppoetsen. Geen “Goeiemoggel” meer, alsjeblieft. En ook geen “Hoi” zeggen als je ergens weg gaat of de telefoon ophangt.

En wil niemand, ik herhaal niemand, mij nog een ‘prettig uiteinde’ wensen?

Zelfs op een sterfbed vind ik ‘m ongepast.