“Het ruikt hier naar de Ikea.”

…

“In je woonkamer. Het ruikt daar echt heel erg naar de Ikea.

Ik kijk hem verbaasd aan. Dat mijn woonkamer een Ikea showroom is, weet ik wel. Mijn eettafel, bank, stoelen, boekenkast, salontafel, tv kastjes, andere stoelen en vast nog wel veel meer dingen zijn van de Ikea. En dan hebben we de slaapkamer en inhoud van mijn keukenkastje nog niet eens gehad. Ter verdediging wil ik hier overigens wel bij vermelden dat Ikea ook gewoon ideaal studentenhuismeubilair levert; goedkoop zonder Leenbakkerlook en het is (redelijk) stevig, maargoed. Kan het naar Ikea ruiken? Ziekenhuisgeur en de wcverfrisserlucht ken ik wel, maar de Ikea odeur? En al zou het zo zijn, zou die lucht na 3 jaar niet verdwenen moeten zijn? Ik sta op uit mijn stoel en loop de gang in. Met mijn neus extra scherp afgesteld ga ik de woonkamer weer in. Hij heeft gelijk. Een mix van karton, goedkoop hout en andere materialen. Mijn huis ruikt inderdaad naar de Ikea.

Rond een uur of 2 begon het. Het aftellen. Met m’n schoenen tegen de bureaupoot tikken en heel vaak zuchten. Ik zuchtte me naar 10 voor half 6, sprintte snel naar m’n fiets en via de herfstachtige grachten en de supermarkt naar huis. Toen RTL Boulevard mij een goede avond wenste , wat het zeker zou worden, was het zo ver! De gordijnen gingen dicht, deur op slot en de jumbomokken thee op tafel. Kussens werden naar de bank gesleept, de trainingsbroeken gingen aan en de tv werd zo verschoven dat we er optimaal zicht op hadden. En als laatste, maar misschien wel het meest belangrijke, werd vriendjelief geïnstrueerd om toch vooral niet binnen nu en 2 uur en 25 minuten + plaspauzes telefonisch contact te zoeken. En toen waren we er klaar voor.

Ik heb de Sex and the City film gekocht. En dat ook maar meteen gevierd met m´n huisgenoot.

Dit vond ik vanochtend in m’n brievensbus. Wordt dat belachelijke Astro TV eindelijk niet meer uitgezonden…

… komen die bastards je gewoon thuis opzoeken!