Toen Erik en ik ongeveer een jaar geleden bekend maakten dat we wilden gaan trouwen, kregen we daar niet alleen maar positieve reacties op. Veel mensen waren -gelukkig- wel blij voor ons, of vertelden zelfs dat ze niet anders dan een verloving verwacht hadden toen Erik naar Kenia vloog om mij daar op te zoeken. Het was dus geen verrassing toen wij niet alleen maar met souvenirs thuis kwamen. Maar toen steeds meer mensen te hoorden dat wij in 2010 wilden gaan trouwen, werd gefeliciteerd steeds vaker vervangen door ‘ben je niet erg jong?’en ‘weet je het wel zeker?’. Ik weet nog goed dat ik een keer een keiharde ‘waarom?!’ en 2 opgetrokken wenkbrauwen kreeg toen ik het nieuws vertelde. Er is wel eens gedacht dat het een ‘moetje’ was, veroorzaakt door een zwangerschap of druk vanuit de kerk. Dat je als 21-jarige gewoon zielsgelukkig bent met je vriend, lijk niet te bestaan. Het leek soms alsof er een reden gevonden moest worden voor ons huwelijk. Mensen moesten het eerst kunnen verklaren, voordat ze blij voor ons konden zijn. Want vrijwillig trouwen op zo’n jonge leeftijd? Dat kan niet in de belevingswereld van veel mensen.
En ik kan het mensen ook niet helemáál kwalijk nemen dat ze dat denken. Erik en ik zijn nog heel erg jong; toen we 2,5 maand geleden trouwden was ik nog 21 en hij 24. Ver onder het landelijk gemiddelde van 30,2 en 32,9 jaar voor respectievelijk vrouwen en mannen bij hun eerste huwelijk. En op je 30e hoef je geen verantwoordelijk meer af te leggen. Dan wordt massaal aangenomen dat je genoeg levenservaring hebt om in staat te zijn deze keuze te maken. Terwijl er op je 21e wordt gereageerd alsof je Laura Dekker bent die aankondigt de wereld rond te willen zeilen; hoe kun je zo gek zijn?
Veel mensen lijken er van uit te gaan dat je bij jong trouwen een deel van jezelf opgeeft. Dat je persoonlijke ontwikkeling stopt, dat je niet langer een ‘jij’ maar een ‘wij’ bent. Dat je niet langer vrij bent om te doen wat je wilt. Dat je je jeugd vergooit door te gaan trouwen. Dat je je ambities en dromen op moet geven omdat je vast zit aan de ander. Het lijkt wel alsof het niet eens zo zeer met trouwen te maken heeft, maar alsof jongeren gewoon enorm bang zijn om zich te binden aan een ander. Onze maatschappij draait om keuzes en opties, en daarin is het niet gebruikelijk om voor altijd voor die éne te kiezen. Want wat als er iets beters voorbij komt? Vrijheid om te kiezen en te doen wat we willen; in dat plaatje voelt een huwelijks als een blok aan je been.
Ik vind het jammer dat vanuit dat oogpunt mensen ook mijn keus niet altijd respecteren, of proberen dat te doen. Een goed huwelijk is geen blok aan je been, maar fantastisch mooi. De wetenschap dat Erik met mij de rest van zijn leven verder wilt, vind ik ontzettend gaaf en bijzonder. Hij steunt mij in alles wat ik wil doen, soms ook tegen zijn zin in. Dat ik die ene persoon waar mensen hun hele leven naar op zoek kunnen zijn gevonden heb op mijn 21e, vind ik ontzettend mooi. Hij stimuleert mij in alles wat ik wil doen, belemmert mijn plannen niet en moedigt me alleen maar aan om mijn dromen na te jagen. Dat ik elke avond tegen deze persoon aan kan kruipen, vind ik heerlijk. Het voelt absoluut niet alsof ik aan hem vast zit. En een eigen leven heb ik zeker nog wel. Getrouwd zijn is niet synoniem aan ‘elke avond op de bank zitten en Lingo kijken’. Als je niet WILT dat je huwelijk zo is, dan IS je huwelijk ook niet zo.
En wat nou als het misgaat, de grootste angst van velen. Natuurlijk kan dat gebeuren. Ik heb niet de illusie dat wij onschendbaar zijn; soms is het tussen ons ook gewoon hard werken. Maar of je nu trouwt op je 21e of 1e; zeker weten dat er nooit iets mis gaat doe je simpelweg niet. Maar dat is geen reden voor mij om de stap maar niet te zetten. Dan kun je ook beter nooit meer aan vriendjes beginnen, als je toch bang bent dat het weer uit gaat. Wij zijn ook niet zomaar even voor de lol getrouwd, maar met het volste vertrouwen dat wij oud en grijs gaan worden samen. Noem het naïef, ik noem het liever vertrouwen hebben in je relatie, en bereid zijn te werken aan de dingen die niet lekker gaan. Je verantwoordelijkheid nemen, en niet wegrennen als het even niet meer gaat.
We zijn pas net onderweg, maar na 2,5 maand onder één dak zijn we heel erg gelukkig met elkaar. Na jarenlang heen en weer reizen en op zondagavond afscheid nemen, zijn we eindelijk samen. En als ik zo gelukkig ben, zou ik me eigenlijk niets aan moeten trekken van wat een ander zegt. Maar toch is het wel fijn als een ander die keuzes probeert te begrijpen :)
Terugblik