Af en toe vraag ik me af waarom ik me in 2006 vrijwillig op de kunstacademie meldde voor de studie Documentaire Fotografie. De studielast is de een-na-hoogste van Nederland (alleen de Toneelacademie scoort hoger), de studie kost bakken met geld en de vooruitzichten op een baan zijn verschrikkelijk slecht. Ik leid mezelf op om na mijn afstuderen subsidies aan te vragen, zeg ik wel eens. En dan heb je ook nog de onmogelijke docenten, kunstenaars met ego’s die maar net in het heelal passen of die zo verstrooid zijn dat je ze het liefst een ritalin geeft. In beoordelingsweken is het nachtenlang werken aan iets dat je ontzettend aan het hart gaat. Om vervolgens met 2 weken slaaptekort en honderden euro’s aan afdrukken – bij mijn laatste halfjaarlijkse beoordeling stond de teller op 400 euro – voor een vuurpeloton van 5 docenten te verschijnen. Je komt er vaak maar amper levend vandaan…

Ook in de zomer laat het mij niet los. Fotografie is sowieso niet iets wat je aan of uit zet. Het is geen boek dat je in de kast kunt stoppen of een paper waar je nooit meer naar hoeft te kijken zodra het af is. Het is iets waar je dag in dag uit, het hele jaar door, mee bezig bent. En dat is heerlijk, maar af en toe ook zwaar vermoeiend. Vooral nu mijn stage de hele zomer doorloopt en ik nog wat achterstallige studie opdrachten moet inhalen, ben ik eigenlijk al voor het begin van het schooljaar bekaf.

Maar op dagen als vandaag, besef ik me waarom ik die studie zo verschrikkelijk leuk vind. Sinds november maak ik een fotoserie over een groepje christelijke evangelisten. 4 Jonge jongens die hun baan of studie hebben opgezegd, en fulltime de straat op gaan om het Christelijk geloof te verspreiden. In het begin vond ik het maar een stel mafkezen, maar nu ik ze langer ken ben ik ze echt gaan waarderen. Bijna dagelijks uitgescholden worden op straat, leven van giften van familie, vrienden en de kerk en een boodschap proberen te verspreiden aan mensen die hem veel liever niet horen. En dat allemaal omdat ze het willen, niet omdat het moet. Ik vind het maar knap. De afgelopen maanden heb ik in hun wereld mogen kijken en meelopen, en een heleboel meegemaakt. Maar vanavond gaat wel een van de gekste dingen gebeuren die ik met ze heb meegemaakt. Straks vertrek ik naar Renesse, om daar de hele nacht te fotograferen terwijl zij gaan evangeliseren onder het jonge uitgaanspubliek… Ik heb geen idee wat ik nu weer allemaal mee ga maken. M’n fototas is ingepakt, met camera’s, koekjes en een paar flinke blikken Redbull. Ik heb er zin in!

Toch wel hip; je eigen bruidsboeket als achtergrondafbeelding op je telefoon. Het is de Jamba-wallpaper voor de pasgetrouwde vrouw…

Al ruim een jaar voer ik intensief campagne voor een kat in huis.Ik zou echt dolgraag een huisdier willen, en een kat lijkt me ontzettend leuk. Het liefst had ik tijdens mijn studententijd meteen een lief boezenbeest in huis genomen. Maar als student is een kat toch een dier met iets te veel verplichtingen; ik was vrijwel nooit in het weekend thuis en ook het kostenplaatje paste niet in mijn budget.

Daarom kocht ik maar een hamster. Nu klinkt dat misschien iets te negatief, want ik had het onwijs naar mn zin met dat beestje! Hij maakte ‘s nachts onwijs veel herrie, poepte op m’n kussens en ik ben talloze keren gebeten, maar dat woog niet op tegen het plezier dat ik er uit haalde. Ik vind het heerlijk om naar zo’n beestje te kijken, er met een veel te hoog stemmetje tegen te praten en er om te lachen. Mijn hamster mocht regelmatig een rondje in de badkamer rennen als ik zijn hok verschoonde, en dat was altijd echt hilarisch. Op hoog tempo rende mijn hamster wat rond, snuffelde 10 keer aan dezelfde dingen en klom overal op. Een keer toen ik na een tijdje in de badkamer keek, was de hamster kwijt. Nergens meer te vinden Ik schrok me kapot, dacht dat de badkamer toch echt goed afgesloten was, totdat ik iets hoorde knagen achter het badkamerkastje. Zat dat stomme beest daar klem…

Helaas ging de hamster dood toen ik in Kenia zat. En eenmaal weer in Nederland begon het toch snel weer te kriebelen. Als kind heb ik altijd huisdieren gehad; ik ben opgegroeid met een kat, verschillende konijnen en een vogel. Ook heb ik gedurende mijn jeugd 3 cavia’s gehad; Kruimel, Sunny en Joep. Van kruimel herinner ik me niet veel meer, maar Sunny was een schat van een beest. Wij lieten hem altijd vrij oer het kleed in de woonkamer bij mijn ouders rondlopen, en dan rende hij als een gek rondjes om de tafelpoten en knaagde een gat in de onderkant van de stoel. Maar Joep was toch wel het meest maffe huisdier dat ik gehad heb. Een onwijs lieve cavia, die begon te brommen als ik op hakken liep, hoog piepend gekke sprongetjes maakte had en eenmaal bij mij op schoot languit ging liggen en zich heerlijk liet aaien.

Maar nu de kat, konijnen en cavia’s allemaal onder een steen in de achtertuin liggen en ik als getrouwde vrouw in mijn eigen huis woon, word het tijd voor een eigen huisdier. Erik word dus al maandenlang bestookt met zeurpartijen, vertederende filmpjes van katten die domme dingen doen en een kirrende Suus als die ene lieve rode kat uit de buurt weer een aai komt halen. Maar Erik heeft – gekscherend – een hekel aan katten. ‘Dat rooie kreng van de buren’ ligt altijd op zijn auto, en in het portiek van onze flat stinkt het volgens hem altijd naar kattenpis. De enige kat die ik kon krijgen, was van pluche, in stickervorm of opgezet. Erik zou allergisch zijn, last krijgen van prikkende ogen en niesbuien ‘met zo’n beest in huis’. Onzin natuurlijk. Maar hij bleef volhouden, net als ik. Ik verzon een hele lijst met kattennamen en sloot vriendschappen met de nieuwe poezen van de buurman. Toen Erik eens met veel plezier aan het spelen was met de rode kater van mijn oom en tante, kreeg ik wat meer hoop. Mijn promotiecampagne bereikte ondertussen zelfs Erik’s vrouwelijke collega, die mijn liefde voor katten deelt en ons gekscherend een kat cadeau wilde doen voor ons huwelijk. Maar Erik bleef volhouden, aan vage allergieën en andere slechte argumenten. En als er een kat zou komen, zou die tot in den treure getreiterd worden met plastic folie voor het kattenluik en bewegende lichtjes op de muur. Hier moet ik overigens wel bij vermelden dat Erik echt niet zo’n sadist is; met de grijze kat van de onderbuurman is hij dikke maatjes en hij al een dier nooit pijn doen. Maar als hij de kat van de buurman weer eens een aai gaaf, vertelde hij er wel elke keer bij dat hij serieus geen kat wilde.

Ik vond het dan ook een beetje flauw dat ik voor mijn verjaardag vandaag een kattenbakschepje kreeg. En toen ik daarna een kattenbak kreeg, wist ik nog steeds niet echt wat ik daar nou van moest denken. En bovendien; welke man geeft zijn kersverse vrouw nou een kattenbak voor haar verjaardag… Maar toen hij mij met en lieve grijs stond aan te kijken, kon ik het bijna niet geloven. “Lieverd, we gaan na de verbouwing een superlieve en leuke kat uitzoeken in het asiel.”

Geen grapje, twijfels of kanttekeningen in zijn belofte; hij heeft er misschien nog wel meer zin in dan ik. En nu komt er over 3 weken een kat in huis; ik had me geen beter verjaardagscadeautje kunnen wensen!

De vakantie in beeld komt nog, maar kijk eens wat ik heb, kijk eens wat ik heb…. de foto’s van ons trouwsprookje!

(That reminds me; misschien moet ik eens een plug-in installeren waardoor de foto’s groter worden als je er op klikt…) Gedaan! In alle posts die vanaf nu geschreven worden kun je op de afbeeldingen klikken.